“Ik heb als een leeuwin voor mijn dochter gevochten”
Sanne Burger | Datum: 5 januari 2026
Petra en Minne Nieuwkerk | mkfotografie
Petra volgde haar intuïtie en redde haar zieke dochter
Toen Minne 12 jaar was, kreeg ze eetproblemen en belandde in de reguliere zorgverlening. Maar moeder Petra zag dat het niet goed ging en besloot het heft in eigen hand te nemen. Met haar dochter ging ze op zoek naar wat voor haar het beste pad naar genezing was. In vier jaar herstelde Minne volledig. Nu is ze een gezonde jonge vrouw van 21, die vol in het leven staat. Petra en haar dochter willen graag hun verhaal delen om andere meiden en jongens met eetproblemen een hart onder de riem te steken. Minne: “Er zijn altijd oplossingen, maar soms moet je die zelf creëren, met hulp van de mensen die van je houden.”
Minne groeide op in een hecht gezin met haar vader en moeder, broer en tweelingzus. Haar ouders runnen een gastenverblijf en ‘western ranch’ met paarden en pony’s aan de Zeeuwse kust. Toen Minne en haar zus naar de middelbare school gingen, belandden ze in verschillende klassen. “Voor het eerst van mijn leven was ik helemaal op mezelf aangewezen”, vertelt ze. “Achteraf denk ik dat dit heeft meegespeeld in het ontwikkelen van mijn eetproblemen. Ik was in die tijd best onzeker en wilde er altijd bij horen. Ik vond het heel belangrijk dat anderen mij leuk vonden en spiegelde me aan de meeste populaire meiden. De gedachte ontstond: als ik dunner ben, dan vinden mensen mij leuker. Dat was het begin van eerst gezonder voedsel eten en toen steeds minder eten. Ik sloeg behoorlijk door. Op een gegeven moment kon ik bijna niets meer eten.”
Haar moeder Petra ging zich zorgen maken, omdat Minne zo snel afviel. Haar dochter werd ook erg stil. Toen het haar genoeg was, sleepte ze haar dochter bijna letterlijk mee naar de huisarts. Minne: “Ik wilde niet. Ik vond dat iedereen aan het overdrijven was. Ik dacht: laat me gewoon met rust.” De huisarts schrok van haar knokige bovenlichaam, de kale plekken op haar hoofd, de donzige haargroei op haar rug, de extreem lage hartslag en het uitblijven van de menstruatie. Ze verwees Minne door naar het ziekenhuis, waar werd besloten dat ze per direct opgenomen moest worden.
Minne verbleef er twee weken, die ze als een nachtmerrie ervaarde. Ze mocht niet naar buiten en behalve haar ouders mocht niemand op bezoek komen. Petra en vader Corné weken in die periode niet van haar zijde, iets wat het ziekenhuispersoneel maar vreemd vond. Minne: “Het protocol was alleen maar gericht op eten. Ze dreigden met sondevoeding als ik dat niet vrijwillig zou doen. Daarvan raakte ik in paniek, want ik wilde alleen maar gezond eten en geen slang in mijn neus waardoor ik allerlei troep binnenkreeg. Dus ging ik weer eten, maar alleen omdat het moest. ‘Als ik uit het ziekenhuis ben, dan stop ik gewoon weer’, zei ik tegen mijn moeder. En zo gebeurde het ook.”
Nadat Minne werd ontslagen, ging ze met het hele gezin op vakantie, terwijl de arts in het ziekenhuis vond dat het beter was dat zij in een psychiatrische kliniek zou worden opgenomen. “Dat was de eerste keer dat ik het reguliere advies afwees en in plaats daarvan vertrouwde op mijn moederlijke intuïtie”, vertelt Petra. “Dat was heel spannend, maar ik had sterk het gevoel dat Minne meer zou hebben aan een fijne vakantie in Portugal dan aan gedwongen therapie in een kliniek. Het was een moeilijke, stressvolle vakantie, want het eetprobleem was natuurlijk niet opgelost. Dat reisde gewoon met ons mee.”
Na de vakantie ging Minne terug naar school. Petra: “De arts wilde haar nog steeds laten opnemen in een kliniek, maar dat voelde niet goed. Ik drong aan op eens in de week dagbehandeling en dat werd aanvaard. Minne zei me in die tijd dat ze veganistisch wilde gaan eten. Dat vond ik prima, want ik hoorde alleen maar ‘ik wil eten’. Bij de dagbehandeling kregen de deelnemers iedere week een eet-uitdaging, bijvoorbeeld in de groep een croissantje eten. In overleg met de groepsbegeleidster spraken we af dat Minne haar eigen veganistische croissantje mee mocht nemen, maar toen het eenmaal zo ver was, zei ze tegen Minne: ‘Nee, dit croissantje mag niet, jij moet een gewoon croissantje eten’. Dat was voor mij de druppel. ‘Prima’, zei ik, ‘maar dan kom ik haar nu halen.’ Dat was de laatste keer dat ze naar de dagbesteding ging.”
Doordat Minne officieel een eetprobleem had en naar de dagbesteding ging, had ze gedeeltelijk vrijstelling van school. Nu verviel die vrijstelling. Niet meer naar de dagbesteding gaan, betekende blijkbaar ook geen eetprobleem meer. Om alsnog vrijstelling van leerplicht te krijgen, was een officiële diagnose nodig van een kinderpsychiater. “De eerste die ik belde, zette Minne op de wachtlijst, omdat hij op vakantie ging. Wel wilde hij alvast een recept uitschrijven voor medicatie. Woedend was ik, want hij had mijn dochter nog niet eens gezien. Op dat moment werd me duidelijk dat we het alleen moesten doen, dat we zelf het juiste pad moesten zien te vinden. Dat was doodeng, maar het ging om het leven van mijn kind — ik kon niet anders dan mijn moederinstinct volgen, al wist ik niet wat de volgende stap was.”
Minne had het nog steeds moeilijk, kreeg angstaanvallen en was op school voortdurend overprikkeld. Tijdens pauzes verstopte ze zich op het toilet, tot de lessen weer begonnen. Petra: “Ik heb als een leeuwin moeten vechten om Minne uiteindelijk helemaal thuis te kunnen houden. Ik zag heel duidelijk dat ze het niet aankon, veel beter dan welke instantie of leerkracht dan ook. De onderwijsinspectie was het er niet mee eens. Ze kwamen op bezoek en Minne moest keer op keer uitleggen waarom ze niet naar school kon. Het enige wat ze kon uitbrengen was: ‘Ik weet het niet’. Dat was geen onwil, ze wist het echt niet. Wat ik toen heb geleerd, is dat wanneer je als moeder heel duidelijk je grenzen aangeeft en voet bij stuk houdt, hoe eng het ook is, je daarmee respect afdwingt en veel meer kunt bereiken dan je misschien denkt.”
Die volgende stap diende zich als vanzelf aan: Petra zette Minne op een paard en ging met haar wandelen. “We hebben vier paarden, al ben ik de enige paardengek in de familie. Minne was te zwak om te lopen, maar zo konden we toch naar buiten, de duinen in. En toen begon ze ineens te praten.” Minne: “Als je mij op een stoel zet en zegt dat ik moet praten, klap ik dicht. Toen ik buiten was, in beweging, veilig op dat paard, merkte ik ineens dat ik als vanzelf dingen wilde delen.” Petra: “Haar woorden kwamen als een waterval. De tranen liepen over mijn wangen, ik was zo blij haar stem weer te horen. Ik dacht: als het moet, loop ik helemaal door naar Zoutelande. Ik voelde dat dit het begin was van Minnes genezing. Zie je wel, dacht ik. Het is helemaal niet zo ingewikkeld. Er hoeven helemaal geen antidepressiva of andere drugs in.”
Fysiek was Minne nog steeds in slechte staat, al besefte ze dat zelf pas vrij laat. “Heel gek, ik herinner nauwelijks iets uit die periode, maar dit moment staat me nog glashelder voor de geest. Ik was toen ongeveer een jaar ziek, dus ik moet 13 zijn geweest. Ik zat op de trap en had ineens het gevoel dat ik doodging. Heel gek, het was alsof mijn ziel opsteeg uit mijn lichaam. Daar schrok ik heel erg van. Ineens wist ik dat als ik zo doorging, ik dood zou gaan en ik wilde niet dood. Dat was mijn wake-upcall. Ik besefte dat genezing uit mezelf moest komen. Vanaf dat moment heb ik me ingezet om beter te worden. Voor die tijd kon iedereen zeggen en doen wat hij wilde, maar het kwam niet aan. Dat is volgens mij heel belangrijk voor mensen met eetproblemen: de beslissing er iets aan te doen, moet uit jezelf komen. Anderen kunnen je dat niet opleggen of dat voor je doen.”
Petra: “Het is heel eng om te beseffen als ouder, dat de beslissing om te leven niet aan jou is, maar aan je kind. Je moet het zelfbeschikkingsrecht van je kind respecteren. Dat bleek cruciaal in haar genezingsproces en dat was iets dat in de protocollen van de instanties volledig ontbrak. Minne is in vier jaar helemaal genezen. Het ging heel geleidelijk, met ieniemieniestapjes, in het tempo dat Minne aangaf. Ze heeft in die jaren zelfstandig de havo doorlopen en is cum laude geslaagd. Minne: “Ik ben heel blij dat mijn moeder zo voor me gevochten heeft en mijn herstel niet uitbesteed heeft aan de reguliere zorg. Ook mijn vader, broer en zus hebben me altijd volop gesteund. Ik weet niet wat er anders was gebeurd met mij.”
Nadat Minne genezen was, had Petra sterk het gevoel dat ze haar ervaringen en kennis wilde delen. “Ik richtte een stichting op en wilde een speciaal opvanghuis beginnen voor meiden en jongens met eetproblemen. Ik benaderde de gemeente voor samenwerking, maar omdat mijn benadering niet het reguliere systeem volgde, wilden ze niet meewerken en niks vergoeden. De plannen strandden, omdat ik niet de juiste papieren had. Toch weten veel ouders met vergelijkbare problemen me te vinden, gelukkig. Er bestaat veel angst bij ouders om de eetproblemen van hun kinderen op een alternatieve manier aan te pakken. Ze zeggen: ‘De eetstoornis heeft mijn kind overgenomen.’ ‘Nee’, zeg ik dan, ‘je kind is er nog. Staar je niet blind op de eetstoornis, maar wees er voor haar of hem.’ Dat is het beste advies wat ik kan geven: ben er voor je kinderen. Luister naar ze. Heb vertrouwen in je kind, in jezelf, in je onderbuik. Dat lijkt een open deur, maar het is de sleutel tot genezing.”
Petra en Minne treden graag met hun verhaal naar buiten, omdat ze hopen dat mensen daardoor ook de moed en het vertrouwen vinden om hun eigen pad te kiezen. Petra: “Als ouder ben jij primair verantwoordelijk voor je kind. Nee zeggen tegen de dokter, de onderwijsinspectie en andere instanties waar je mee te maken krijgt als je kind ziek is, kan heel beangstigend zijn. Maar soms moet je heel duidelijk een grens stellen, in het belang van je kind. Ik denk dat veel ouders zich hierin zullen herkennen.” Minne: “Al bereiken we hier maar één iemand mee, dan heeft het al zin. Ik ben genezen, ik voel me vrij, ik heb een leuke vriend, ik ga lekker uit eten, ik kan gewoon op vakantie … ik leef weer een normaal leven en ik kijk met vertrouwen naar de toekomst. En al is de weg naar genezing voor iedereen anders: als ik het kan, dan kun jij het ook.”
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
