“Ik vertel de verhalen die we niet zien in de mainstreammedia”
Mayke Wijnen | Datum: 12 april 2026
Tom van den Heuvel | ©mkfotografie
‘Dutch Travel Maniac’ toont aan dat achterbuurten in veel Europese steden rap verpauperen
Voor zijn YouTube-kanaal Dutch Travel Maniac reist Weertenaar Tom van den Heuvel de wereld over en bezoekt hij Europese steden. Hij gaat juist die wijken in waarvoor anderen een blokje zouden omlopen. Zijn eerste verslag uit de achterbuurten van Parijs ging viraal, met inmiddels 1,9 miljoen views. Ruim een jaar na de start van zijn kanaal kan hij leven van de content die hij maakt. “In Parijs werd ik tweemaal bijna beroofd en in Brussel werd ik gelijk omsingeld.”
Met de voor zijn vaste volgers inmiddels bekende paars-rode vaper in de hand, neemt Tom van den Heuvel (35) plaats op zijn bank in Weert. De e-sigaret is inmiddels net zo bekend als de YouTuber zelf — het ding komt steevast in beeld wanneer hij zijn kijkers druk gesticulerend wegwijs maakt in weer een nieuwe beruchte buurt van een meestal Europese stad. “Dat is inderdaad een tic”, zegt hij lachend. “Ik heb altijd wel íets in mijn hand.”
Ruim een jaar is hij nu bezig met zijn kanaal Dutch Travel Maniac. Het aantal volgers: 435.000. “Kennelijk is er behoefte aan het ware verhaal van steden. De verhalen die we niet meekrijgen in de mainstreammedia.” In zijn eerste video’s bezocht Van den Heuvel nog de oorlogsgebieden van Gaza en Oekraïne, de sloppenwijken van Caracas in Venezuela en ging hij naar Kinshasa, Congo. Maar pas vanaf zijn eerste video in Europa, Parijs, schoten de views omhoog: van enkele (honderd)duizenden naar meer dan een miljoen. “De meeste volgers komen uit Europa en zij willen hun achtertuin zien — die herkennen ze.”
Deze middag is hij net terug van de opnames voor Dublin deel 2, waarin hij een nieuwe caravan bezorgde aan de dakloze die in deel 1 zijn schrijnende verhaal had gedaan. Van den Heuvel haalde met een crowdfundingsactie 10.000 euro op voor de man, nadat de YouTuber zelf had gewezen op de flats die boven diens vervallen, piepkleine caravan uittorenden. “Deze arme local zit hier, terwijl daar buitenlanders zitten die alles gratis krijgen.”
Van den Heuvel mag dan een rauw uiterlijk en dito stemgeluid hebben, de confrontaties in zijn video’s niet uit de weg gaan, ongezouten zijn mening geven en juist die buurten opzoeken waar anderen liever een blokje om maken – hij heeft óók een klein hartje, beaamt hij. “Ik kom in situaties die mij diep raken.” Zijn kijkers zien hem regelmatig op de slaapzakken van daklozen volle boodschappentassen leegladen of hen in zijn special Christmas, they deserve it nieuwe kleding, warm eten, een veilige hotelkamer “en het allerbelangrijkste: respect, waardigheid en menselijke verbinding” bezorgen.
Neem het onderonsje met een verslaafde onder een brug, met wie hij in de kou van Frankfurt van een versgekochte dampende kip kluift. “Dat zag er niet heel charmant uit, moet ik bekennen”, zegt hij nu. Van den Heuvel hoorde hoe de man haast achteloos vertelde hoe hij vijf, zes flessen witte wijn per dag verkoos boven zijn dochters van 10 en 11 jaar. “Het vaderschap is voor mij het allermooiste wat er is, waardoor ik oprecht veel moeite had me in die man in te leven. Tegelijkertijd besef ik ook dat onder dat leed heel veel trauma zit. Die man is zelf verantwoordelijk, maar het overheidsbeleid is zo immens slecht dat hij ook niet geholpen wordt om uit zijn problemen te komen.”
Zijn opnames zijn ongefilterd en niet gemanipuleerd. Niet altijd even voorkomend dus, en vaak komen dezelfde vragen — “Is dit die en die straat?” –, situaties — “Ik kan filmen wat ik wil!” en analyses — “Je ziet hier geen enkele Europeaan meer lopen” terug. Het zijn de rafelrandjes van een ex-verkoper die al doende leert en niet aan imagobuilding doet. “Ik heb geen interviewtechnieken geleerd en ik zal ongetwijfeld een hoop onbewust niet goed doen, maar ik wil een-op-een laten zien wat er in de steden leeft, zonder te veel in te grijpen. Noem het rauwe journalistiek. En wat mensen dan van míj vinden, dat interesseert me niet.”
Tijdens dat leven als verkoper (zie kader) deed hij al precies wat hij nu doet. “Ik reisde altijd al het liefst naar die plekken waar geen toeristen komen.” Zeker wanneer de overheid code rood geeft. “Dan word ik extra getriggerd het met mijn eigen ogen te zien.” De top 3 van meest gevaarlijke plekken? Niet: Israël, Congo en Venezuela. “Code rood. Daar ging ik helemaal alleen, ook ’s avonds, op pad en ik had de tijd van mijn leven.” Wel: “Parijs, Brussel en de Duitse grote steden, de zogeheten ‘groene’ gebieden. In Parijs werd ik tweemaal bijna beroofd en in Brussel werd ik gelijk omsingeld toen ik station Gard du Nord uitstapte. Toen werd ik wel wat bang. Alleen weet ik instinctief blijkbaar heel goed hoe ik mezelf veilig moet houden. Natuurlijk heb ik mijn uiterlijk mee. Vrouwen kunnen op veel plekken in Europese steden gewoon niet meer komen. Dat is de realiteit en die is nog veel erger dan ik dacht. Het is hier gevaarlijker dan in Kinshasa of Caracas, waarvoor ze ons zo waarschuwen.”
In Nederland is het nog niet zover, zegt hij. “Nog niet. Maar als we zo doorgaan met ons immigratiebeleid dan gaan we de top 3 achterna. Iédere grote Duitse stad is een drama. Ik kom daar vrijwel geen enkele Europeaan meer tegen… dat is bezopen.” De meest gehoorde kritiek is dan ook dat hij racist zou zijn. “Een oor in, ander oor uit”, zegt hij lachend. “Ik heb Arabische vrienden en mensen uit oorlogsgebieden moeten we altijd helpen, maar het moet in proporties blijven en niet ten koste gaan van de eigen bevolking. Op deze manier verdrijven we onze eigen cultuur — Pasen en Kerstmis bestaan over een paar jaar niet meer — en we zijn onze eigen mensen aan het verarmen. Er gaan miljarden naar immigratie en de oorlog in Oekraïne, terwijl steeds meer Nederlanders bij voedselbanken lopen en jongeren geen huis meer vinden. Ik denk dat ieder weldenkend mens het daarmee eens is, maar wanneer je zaken benoemt, krijg je het linkse evangelie over je heen. Dit heeft niets te maken met ras, maar met gedrag — kijk naar de feiten.”
“Kijk naar de buurten waar we het hier over hebben”, vervolgt hij. “Om de 10 meter zie je mensen aan de harddrugs. Niet stiekem, maar openlijk. Gefaciliteerd door dealers die, laten we het beestje maar bij de naam noemen, vaak illegale immigranten zijn. Daklozen in tentjes of gewoon op de grond, zonder beschutting. Niet één of twee, zoals twintig jaar geleden, maar om de 20 meter. En als je geluk hebt, rijdt er politie rond. Vaak komen zij niet eens meer op die plekken. Brussel? Zeker, Molenbeek, Gard du Nord: daar lusten de honden geen brood van. Dat is een anarchie. Een beeld dat wij hebben van grote steden in Amerika, van Zuid-Amerika of Afrika. Maar het gebeurt hier, onder onze neus. En onze media zwijgen erover.”
Waar het nog wel relatief veilig is? “Roemenië, Polen, Servië… Een wereld van verschil. In Krakau, bijvoorbeeld, liepen vrouwen om twee uur ’s nachts alleen over straat. In die landen bewaken ze hun cultuur en dus hun grenzen, maar er is ook sociale controle. Doe je vervelend tegen een vrouw, dan hoeft daar geen politie aan te pas komen — springen er zo drie, vier Polen op je nek. En zo hoort het ook, vind ik.”
- Geboren op 17-11-1990 in Weert.
- Zoon van een hypotheekadviseur en winkelverkoopster.
- Kende een “onbezorgde jeugd zonder problemen”.
- Heeft co-ouderschap over een dochter van 8, Evi.
- Diploma: VWO, gymnasium.
- Studies: bijna drie jaar Nederlands en anderhalf jaar Pabo en stopte “uit laksheid, want voor de klas staan vond ik geweldig en ook het Nederlands trekt mij nog altijd.”
- Ging de verkoop in voor energie- en telefoniebedrijven, zoals Ziggo en KPN.
- Begon voor zichzelf met de plaatsing van zonnepanelen. “Tot de overheid begon te kloten met die salderingsregeling.”
- Startte in februari 2025 met zijn YouTubekanaal Dutch Travel Maniac.
- Zijn meest bekeken video’s: Brussel (2,9 miljoen views), Parijs (1,9 miljoen) en Birmingham (1,6 miljoen).
- Kan ervan leven door donaties, uitbetalingen van YouTube per view en adverteerders.
- Alleen zijn vader is een vaste volger — “mijn moeder en vriendin mijden de afleveringen uit bezorgdheid”.
- Staat in nauw contact met zijn volgers en zegt “behalve op bedreigingen en bedelaars” iedereen te antwoorden. “Ik wil niet die arrogante YouTuber zijn.”
- Dit jaar reist hij nog onder meer naar: Calais, Athene, Turijn en Warschau.
- De grootste uitdaging noemt hij “steeds weer dezelfde teringzooi in telkens verschillende steden” aantrekkelijk te houden.
- Denkt na over een documentaire over pedofilie. “Want dat is een onderwerp dat, zeker in Nederland, aandacht verdient.”
Misschien wel de grootste vraag die rijst wanneer Tom van den Heuvel op pad is met zijn camera, is of hij inderdaad — zoals hij zelf tientallen keren in zijn opnames roept — “kan filmen wat ik wil”. Volgens de YouTuber houdt hij wel degelijk mensen buiten beeld als ze dit op een normale manier vragen, “maar dat zie je niet, want het staat niet op beeld”. Hij hanteert voor zichzelf twee maatstaven.
- “Als iemand iets illegaals doet, bijvoorbeeld harddrugs verkoopt of een vrouw lastigvalt, dan stop ik niet met filmen, ook niet als die het netjes vraagt, want dan doet diegene iets dat niet door de beugel kan.
- Ik vind dat ik het recht heb om te filmen wat er in ons Europa gebeurt en als mensen agressief op mij afstappen, dus zélf in beeld stappen, dan gaat het helemaal niet om privacy, maar om intimidatie. Dan heb je aan mij echt de verkeerde.” (lacht)
Tom van den Heuvel doet met zijn YouTube-kanaal de Dutch Travel Maniac vooral verslag van grote steden in het buitenland, maar hij heeft ook zeker Amsterdam en Rotterdam op zijn lijstje staan, zegt hij. “Maar ik ben nog niet klaar in Europa én zo’n 75-80 procent van mijn volgers komt uit het buitenland.”
Tot op heden deed hij in Nederland dan ook alleen Ter Apel aan, dat bekend werd om zijn groot asielzoekerscentrum. In zijn onlangs uitgekomen Ter Apel deel 2 borduurt hij voort op de vragen die rezen in deel 1, waar Van den Heuvel niet verder kwam dan een rondje rondom het azc en nadien werd gebeld door de politie wat hij daar te zoeken had. “Wat heb je dan te verbergen”, vraagt de YouTuber zich af, die in een poging daarop antwoord te krijgen in deel 2 met zowel beveiligers als asielzoekers zelf spreekt, van wie een van hen hem laat zien hoe hij binnen het azc in een mum van tijd aan drugs komt. Ook geeft het COA, Centraal Orgaan opvang asielzoekers, een onthutsende reactie wanneer Van den Heuvel een woordvoerster het vuur aan de schenen legt.
Deel 2: dakl.nl/terapel
Meer in De Andere Krant: Lees in de krant meer opmerkelijke nieuwsberichten, achtergronden, columns en bijzondere initiatieven en tips in onze SamenLeven rubrieken.
Lees meer en weet meer met een abonnement op De Andere Krant. Nog geen abonnee? Overweeg dan een van onze abonnementen of probeer 6 weken voor € 20 met het proefabonnement en steun de onafhankelijke journalistiek!
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
