Terugblik op het leven van Robert Jensen
Erick Overveen | Datum: 26 januari 2026
Robert Jensen in 2010 | Fotografie: Mischa Schoemaker
Onvermoeid pleitbezorger van het vrije woord en humor zonder taboes
Op 12 januari overleed deejay, talkshowhost en podcaster Robert Jensen (52) aan een hartstilstand. Daarmee is Nederland een unieke stem kwijt, die voor legendarische radio en tv zorgde en in 2020 uitgroeide tot icoon van het coronaverzet. Goede vriend Adam Curry is er kapot van. “Ik mis hem. We waren het niet eens over het hiernamaals, maar zeker wel over dit Bijbelvers: ‘Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk’.”
“Robert, waarom ben jij niet zo’n fan van premier Kok?”
Jan Paparazzi stelt de vraag in de ochtendshow Jensen in de ochtend, van Radio Veronica, ergens in de jaren ’90. Het is op dat moment het best beluisterde radioprogramma van het land. Jensen lacht. “Nou, dat is het understatement van de eeuw.” Hij vertelt dat Kok tijdens de opening van een internetcafé tegenover tweehonderd journalisten een computermuis over het scherm begint te wrijven. “En die man moet ons de 21e eeuw inloodsen.” De studio lacht.
Robert Kjærby Jensen is dan amper 20 jaar oud. Hij weet het zelf nog niet, maar in deze terloopse grap tekent zich al iets af dat hem zijn leven lang zal begeleiden: wantrouwen jegens de macht. Hij is die morgen net teruggekeerd uit Canada, waar hij stage liep bij het populaire radiostation CFTR. Radio betekent alles voor hem: vriendschappen en liefdesrelaties moeten ervoor wijken. Geïnspireerd door shockjocks als Howard Stern en Rob Stenders ontwikkelt hij razendsnel een eigen stijl. Als Veronica-dj Alfred Lagarde hem in 1994 op Radio West hoort, belt hij hem meteen: “Jij moet op Veronica, jij. Nu!” Een razendsnelle doorbraak volgt.
Wie zijn uitzendingen uit de jaren ’90 terugluistert, wordt onmiddellijk gegrepen. Met zijn Amerikaanse tongval waarmee hij favoriete tracks als Dream On van Aerosmith of Him van Rupert Holmes aankondigt, doet hij denken aan een nieuwerwetse Adam Curry, maar dan rauwer, ongrijpbaarder. Seksgrappen, polemieken en provocaties volgen elkaar in rap tempo op. “Hij maakte radio waarin álles bespreekbaar was”, zegt Jan Paparazzi tegen De Andere Krant, “voor zulke radio is er nu geen plaats meer in onze samenleving.”
In 2002 brengt Jensen het format van de Amerikaanse latenighttalkshow naar Nederland met zijn eigen programma Jensen! op Yorin. Met Paparazzi als sidekick ontvangt hij internationale sterren als Phil Collins, Tommy Lee, Shakira en Lionel Richie. De Amerikaanse West coast-rapper Snoop Dogg foetert er flink op los en noemt het aan het eind “the best motherfucking show” waarin hij ooit heeft gezeten. De uitzendingen barsten uit hun voegen van grofheid, cynisme en intelligente humor. Jensen is ongrijpbaar. In maart 2002 komt Pim Fortuyn op bezoek. Jensen steekt zijn bewondering voor de op stoom geraakte politicus niet onder stoelen of banken, waarna Fortuyn zijn moment grijpt en zegt: “Ik ben blij dat je me deze gelegenheid geeft, Robert, want er is een haatcampagne tegen mij gaande. En als mij iets overkomt, dan zijn zij medeverantwoordelijk. Zij hebben het klimaat geschapen.” Met ‘zij’ doelt Fortuyn op politieke concurrenten als Paul Rosenmöller, Ad Melkert en Thom de Graaf, die hem soms openlijk uitmaken voor fascist en racist. Jensen is zichtbaar geraakt. En ook het studiopubliek houdt de adem in. “Ja dat!”, herinnert filosoof Sid Lukkassen, die in 2019 onderdeel was van een debat over nepnieuws waarvan Jensen de moderator was, zich. “Jensens interview met Pim Fortuyn. Dat had ik live gekeken toen ik jong was. Was legendarisch, want dat was naast zijn Prettig Gesprek met Theo van Gogh de enige keer dat wij Pim Fortuyn zelf zijn verhaal hebben zien doen zonder linkse frames eromheen.” Zes weken later wordt Fortuyn doodgeschoten in het epicentrum van de media, in Hilversum. Vanaf dat moment geldt het interview tussen Jensen en Fortuyn als profetie.
Na de eerste Nederlandse politieke moord is Jensen zijn vertrouwen in de politiek zo goed als kwijt. In zijn radioshows maakt de muziek geleidelijk plaats voor monologen waarin hij het falende Den Haag tot op het bot fileert. Op televisie bestookt hij politici met vragen alsof zijn studio een kroeg is waar zich elke avond een tragikomedie onder de gasten afspeelt. Aan premier Jan Peter Balkenende vraagt hij: “Waar staat u eigenlijk voor? Uw credo is: ‘Fatsoen kun je doen’. Maar wat is dat eigenlijk voor slap gelul? En ‘masturberen kun je leren’ zeker?” Balkenende weet niet waar hij moet kijken. Het publiek ligt dubbel. Rita Verdonk confronteert hij met de menselijke gevolgen van haar immigratiebeleid: “U stuurt mensen terug naar landen waar ze vermoord kunnen worden. Hoe slaapt u ’s nachts?”
Jensen beschouwt zichzelf dan politiek gezien nog als midden-rechts, zegt hij in 2004 tegen Nieuwe Revu, maar dat verandert wanneer zijn vriend Theo van Gogh in de herfst van 2004 in Amsterdam door een jihadist wordt afgeslacht. Enkele weken later nodigt Jensen de zwaar beveiligde Geert Wilders uit, die net de VVD heeft ingeruild voor zijn eigen PVV. Jensen draagt die avond bewust een witte Mozart-pruik als hommage aan Wilders’ opvallende kapsel. “Als jij binnenkomt, heb ik toch een beetje het gevoel alsof Salman Rushdie hier binnenloopt. Heb je je tank gemakkelijk kunnen parkeren buiten?” Voor het eerst wordt in een latenightshow ongecensureerd gesproken over islamisering, terrorisme en censuur. “De vrijheid van meningsuiting staat mega onder druk in Nederland, Geert. Laffe media en politici zwijgen. Jij niet. En daarom steun ik jou waar ik kan.” Het interview prijkt de dag erop met dikke chocoladeletters op de voorpagina’s van alle landelijke kranten.
Jarenlang laveert Jensen nog tussen entertainment en maatschappijkritiek. In de pers wordt intussen druk gespeculeerd over zijn privéleven: heeft hij ooit een relatie gehad? Is hij misschien homoseksueel? En waarom reist hij toch zo vaak naar Amerika? Maar Jensen geeft weinig prijs. Hij verkeert vaak in gezelschap, maar geeft er de voorkeur aan alleen te zijn. In het najaar van 2016 presenteert hij het programma Jensen kiest voor Amerika op RTL 5, waarin hij verslag doet van het mediaspektakel rond Donald Trump. In 2017 volgt Jensen USA, met interviews met onder anderen Charlie Sheen en Madonna. In 2018 keert hij terug met nieuwe afleveringen van JENSEN!, nu met overwegend politieke gasten als Nigel Farage, Theo Hiddema en Thierry Baudet. NRC Handelsblad noemt hem die zomer nog “een kritische stem binnen het bredere mediaspectrum”. Het contrast met wat volgt, kan nauwelijks groter zijn. In het voorjaar van 2019 wordt zijn programma door de directie van RTL beëindigd wegens tegenvallende kijkcijfers. Maar Jensen gelooft er niets van. Voor hem is het de zoveelste bevestiging dat de omroepen zijn verworden tot linkse bolwerken van wokisme en morele zelfgenoegzaamheid, waar afwijkende stemmen zoals de zijne niet langer worden geduld maar genadeloos gesmoord. Hij past daar niet meer in. Sterker nog: Hij wíl daar niet meer in passen.
En dus creëert hij in de zomer van 2019 zijn eigen platform op zijn site Jensen.nl en op zijn YouTube-kanaal De Jensen Show. “Het is afgelopen met de publieke omroep”, vertelt Jensen in een van zijn eerste podcasts. “Die NPO met avond aan avond dezelfde mensen, met dezelfde meningen. Nooit een andere invalshoek. Ze zijn een zinkend schip. Maar vanaf nu zijn wij er! De nieuwe media. Het andere geluid!”
Hij heeft niets te veel gezegd. In maart 2020 keert hij zich als een van de eerste bekende Nederlanders openlijk tegen het coronabeleid van de overheid. Al na drie kritische afleveringen verwijdert YouTube zijn video’s na klachten dat hij ‘desinformatie’ over het virus zou verspreiden. Terwijl Nederland in een collectieve psychose belandt, kiest Jensen bewust voor ratio en kalmte. “Als ik de cijfers zo bekijk, valt het reuze mee en is al dat alarmisme nergens voor nodig, vrienden,” zegt hij in De Jensen Show. Tienduizenden kijkers vinden troost en gemoedsrust in zijn verklaringen. “Dit coronavirus is wezenlijk niet veel gevaarlijker dan een griep. Laten we ons nou eens niet zo opjutten door dit circus.” Jensen hekelt het gegoochel met cijfers en statistieken door virologen als Ab Osterhaus, Marion Koopmans en Marc van Ranst en rekent zijn publiek voor dat 271.095 besmettingen op 7,8 miljard mensen volgens cijfers van Johns Hopkins University neerkomt op nog geen 0,0003 procent van de wereldbevolking. Voor Jensen zijn we beland in een ‘omgekeerde waarheid-wereld’, waarin twijfel verdacht wordt en volgzaamheid loont. “Orwelliaanser dan dit kan het eigenlijk niet meer”, verzucht hij in De Jensen show.
Maar hij vergist zich. Eind 2020, tijdens de tweede lockdown en de invoering van de avondklok, blijkt dat Defensie via het LIMC kritische platforms en invloedrijke online stemmen monitort, waaronder Jensen.nl (en De Andere Krant). Een storm van verontwaardiging steekt op. Het leidt tot Kamervragen en heftige politieke kritiek. Tegelijkertijd sabelen de landelijke kranten hem in deze fase genadeloos neer als een levensgevaarlijke complotdenker en verspreider van desinformatie, die volgens het NRC “koste wat het kost gestopt moet worden”. Voor Jensen bevestigt de mediastorm precies wat hij al langer vermoedt: dat afwijkende stemmen in het ‘nieuwe normaal’ niet worden weersproken, maar monddood worden gemaakt. Het laat hem koud. De Jensen Show is op dat moment al uitgegroeid tot de best bekeken Nederlandstalige podcastshow aller tijden. Zijn positie als outsider, zijn tegenslagen en zijn buitensluiting heeft hij moeiteloos weten te sublimeren tot een succesvol, autonoom mediaplatform. En daarin spaart hij niemand. Het RIVM, Mark Rutte, Hugo de Jonge: iedereen roept hij ter verantwoording voor het — in zijn ogen — krankzinnige coronabeleid. De ingrijpende overheidsmaatregelen zoals de lockdowns, de oplopende vaccinatiedruk, mondkapjes en QR-codes beschouwt hij als het resultaat van een venijnig op elkaar afgestemd samenspel van politieke macht, elites, corporate government, instituties en media teneinde de mensheid te onderdrukken. “Ik zal hen bevechten tot mijn laatste snik”, zegt hij. “Met alle macht die ik bezit. Voor jullie. Voor mijn eigen geliefden. Voor mezelf. Dat beschouw ik als een plicht.”
Robert Jensen in zijn laatste show eind 2025
Tot en met oudejaarsdag 2025 blijft Jensen zijn goed beluisterde podcasts maken, steeds op het scherpst van de snede. Gemakkelijk heeft hij het niet. Tegenslag overheerst in zijn leven: hij worstelt nog altijd met de dood van zijn moeder, zij overleed in 2020, en met zijn gewicht. Hij vertrouwt intimi toe dat hij kampt met gezondheidsproblemen. Maar bang voor de dood is Jensen niet. Tijdens de première van de documentaire Persona non grata van Christianne van Wijk over het internationale inreisverbod van David Icke in Zeist in maart 2025 houdt hij op het podium nog een wervelend betoog voor zo’n vierhonderd bezoekers, met David Icke op het scherm. “Onze tijd op deze aarde is tijdelijk”, oreert Jensen, “Geniet ervan. Haal er het beste uit, wees lief voor jezelf. Volg je dromen. En wees niet bang voor de dood.” Van Wijk typeert Jensen als “A man on a divine mission”, zegt ze tegen De Andere Krant. Zijn overlijden “raakt haar dieper dan ander slecht nieuws in dit vak”.
Het grootste deel van de politiek heeft Jensen dan al afgeschreven. Alleen Forum voor Democratie kan nog op zijn sympathie rekenen: hij gelooft in de oprechtheid van Thierry Baudet en beschouwt zichzelf zelfs als een vriend van de partij. In Wilders daarentegen ziet hij allang geen oppositieleider meer, maar een systeempoliticus die verraderlijk gemakkelijk meebeweegt met partijen als het WEF of de VN. Aan Wilders richt Jensen een hard, maar helder advies: “Verlaat de arena, Geert. We hebben je door. Jij was voor vrijheid van meningsuiting, maar David Icke kon de kolere krijgen. Je steunde oorlogen waar Nederland niets mee te maken had en klapte zelfs voor Zelensky. Mijn advies is simpel: stop ermee. Hef die PVV van je op.” Het illustreert Jensens toewijding aan wat hij zelf als zijn roeping beschouwt: onvoorwaardelijk loyaal aan zijn publiek, meedogenloos tegenover iedereen die hij als afvallig ziet. Zijn voormalige bondgenoten incluis.
In de laatste weken van 2025 valt vaste kijkers van De Jensen Show iets op: Jensen verschijnt steeds minder vaak in beeld en verplaatst zijn aanwezigheid naar audiopodcasts. Op sociale media gonst het dan al van de geruchten dat hij ernstig ziek zou zijn. Dan, in zijn laatste podcast, komt de schok: Jensen zegt het niet maar hij ziet er moe en sterk vermagerd uit. Zijn gezicht is ingevallen. Zijn huid gelig. “Ik hoop dat het me nog gegeven is om voor jullie door te kunnen gaan”, zegt Jensen. Het klinkt als een afscheid.
Robert Jensen sterft op maandagavond 12 januari 2026, 52 jaar oud. Een hartstilstand, in Spanje. Zijn broer Frank, die werkt onder het deejay-pseudoniem Dane, schrijft op Jensen.nl: “Hij voelde zich dat weekend niet goed en is naar het ziekenhuis gegaan. Daar is hij maandagavond overleden.” Hij maakt het nieuws pas dagen later openbaar. “Mijn lieve broer is er niet meer.” Het team van Jensen meldt op de site: “We zijn verslagen en verdrietig, maar ook trots en dankbaar voor alles wat Robert ons gegeven heeft.” Een digitale rouwstoet volgt. De socials exploderen: met hommages, oude fragmenten, tienduizenden betuigingen van dankbaarheid en verdriet van mensen die Jensen nooit hebben ontmoet, maar in hem een vriend die voor hun vrijheid vocht. “Sommige mensen worden geboren om nooit vergeten te worden”, schrijft Café Weltschmerz. “Robert was zo iemand.” Zelfs de mainstreammedia besteden aandacht aan zijn dood: zij het niet zonder de kanttekeningen dat hij fout zat, dat hij gevaarlijk was. Het is vooral een bevestiging dat hij niemand onverschillig liet.
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
