“Vluchten is geen optie”
George Woodham | Datum: 19 januari 2026
Esther Hendriksen | mkfotografie
Esther Hendriksen emigreerde, maar keerde terug
Esther Hendriksen is de persoonlijk assistent van FVD-Tweede Kamerlid Gideon van Meijeren. In 2015 vertrok ze uit Nederland op zoek naar een beter leven in Frankrijk, maar na corona keerde ze terug om zich te melden voor ‘de strijd’. “Vluchten is wat mij betreft nooit een goede optie. Je kunt je niet aan het systeem onttrekken, want dat is globalistisch. Het is alomtegenwoordig.”
“Grappig, hè? Er wordt steeds geclaimd dat ze er nooit zijn. Nou, je ziet het: ze zijn allemaal naar debatten. Het is zo goed als uitgestorven hier.” Met ‘ze’ bedoelt Esther Hendriksen de Tweede Kamerleden van Forum voor Democratie. Op die ene kantoorruimte na, waar het legertje jonge FVD’ers zit dat de sociale media van de partij onderhoudt, is het stil op ‘de fractie’. Hier in een van de ontelbare grijze corridors van het gedateerde pand aan de Haagse Bezuidenhoutseweg waar ons parlement tijdelijk huist, werkt Hendriksen als persoonlijk assistent van FVD-Tweede Kamerlid Gideon van Meijeren.
“Ik ondersteun Gideon in al zijn werkzaamheden. We doen samen research. We bereiden samen de debatten voor, de moties, de Kamervragen, et cetera. Maar we gaan ook samen het land in, nemen video’s op, bereiden zijn interviews voor, lezingen die hij moet geven. Ik houd natuurlijk ook zijn mailbox en zijn agenda bij en ben een contactpersoon namens hem. Ja, ik doe gewoon alles wat hem maar helpt om zijn ambt als volksvertegenwoordiger goed te kunnen uitvoeren. Daarnaast help ik onze partij waar ik kan.”
Ze komt uit Den Bosch (“Dat kun je ook wel horen”), ze deed een master internationale bedrijfscommunicatie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en voltooide een studiejaar in Parijs. Daarna volgt opvallend genoeg een reeks globalistische organisaties, zoals de Europese Commissie in Tokyo en Unicef in Lyon.
“Tijdens en na mijn studie was ik behoorlijk linksig. In al mijn naïviteit”, voegt ze er zuchtend aan toe. “Dus ik zag vooral het grootbedrijf als de schuld van veel problemen en ik vond dat de Staat best wel een verzorgende rol mocht hebben. En ja, ik maakte me zorgen om het milieu en om de dierenrechten. Ik was ook vegetariër en stemde SP. Ik vond het goed dat zij ageerden tegen de Nederlandse deelname aan de Irak-oorlog (2003 — red.). Maar gaandeweg ging ik wel steeds meer zien dat het voor de rest all talk, no action was.”
“Wat bij mij de doorslag gaf, was toen Julian Assange uit de ambassade werd gesleurd (op 11 april 2019 werd de WikiLeaks-klokkenluider door de Britse politie uit de Ecuadoraanse ambassade in Londen gehaald, nadat Ecuador zijn politieke asiel had ingetrokken — red). Niemand deed wat. Ook de Nederlandse regering riep niet even de ambassadeur op het matje, bijvoorbeeld. Ik had toen toch nog wel de naïeve hoop dat de SP zich daar dan echt hard voor zou maken. Maar het bleef bij één setje Kamervragen, geloof ik. Verder niks. Toen hadden ze echt definitief voor mij afgedaan.”
“Ik heb grote bewondering voor mensen als Assange. Iemand die niet bang is om het monster in de bek te kijken en de zaken te benoemen zoals ze zijn – net als Gideon. WikiLeaks heeft ook nog nooit iets hoeven terugnemen van wat ze naar buiten hebben gebracht. Daar zit echt een schat aan informatie in die ook nu nog niet de aandacht krijgt die ze verdient.”
Hendriksen had voor haar werk al enige jaren in Frankrijk gewoond, maar zij en haar echtgenoot vertrokken in 2015 definitief naar de Dordogne: “We wilden graag een horeca-onderneming starten, maar we zagen te veel beperkingen in Nederland qua kosten, qua regeldruk en belastingregime. Anderzijds zagen we gewoon een ander leven voor ons, een andere toekomst. Ergens waar tijd op een andere manier beleefd wordt en waar de tijd misschien ook wel een beetje lijkt te hebben stilgestaan, waar je nog veel gemeenschapszin en sociale cohesie hebt en waar rust, ruimte en natuur is. We hadden daar een bed and breakfast, een minicamping en evenementlocatie, met de nadruk op bruiloften. We hadden eigenlijk alles heel goed op de rit en het liep supergoed. En toen kwam corona.”
“Het coronaregime beperkte de bewegingsvrijheid ook in Frankrijk in extreme mate. Je mocht niet zonder geldige reden en Ausweis ergens naartoe, je mocht je eigenlijk alleen binnen een straal van een kilometer van je huis ophouden. Dat werkt op het platteland niet, want je moet al 17 minuten met de auto rijden om bij de supermarkt te komen.”
“In die tijd volgden we alles in Nederland op de voet. Weliswaar online, maar we hebben geen demo gemist. Ook alle persconferenties, debatten, alle filmpjes die mensen zelf opnamen en dan op YouTube zetten — alles keken we. Ons hart was weer helemaal in Nederland en we zagen met lede ogen hoe al die mensen die zich op wat voor manier dan ook uitspraken tegen het beleid werden geridiculiseerd, gedemoniseerd en gecriminaliseerd. Met de dag ging het harder aan ons knagen dat wij op het Franse platteland zaten en niet in het oog van de storm. We dachten: het kan toch niet zo zijn dat anderen het vuile werk opknappen voor deze strijd die ons allemaal aangaat? Op afstand deden we wat we konden. We doneerden ons suf, ik was vertaler en ondertitelaar voor VoorWaarheid en we coördineerden het Project Controle Verkiezingen ten tijde van de Provinciale Statenverkiezingen in maart 2023. Maar het gevoel meer te kunnen en willen doen bleef.”
Remigreren bleek nog niet zo simpel: “Je kunt niet zeggen: we reizen gewoon naar Nederland met onze hond en kat en we laten de boel de boel. We waren volledig geëmigreerd. Woonruimte vinden in Nederland is problematisch, zeker als je de vaste lasten van een huis met alles erop en eraan in Frankrijk gewoon doorgaan. Het uitzicht op een baan in Nederland was een vereiste om die stap te kunnen zetten. Toen kwam in september 2023 de vacature voor PA van Gideon.”
Ze kreeg de baan en dat maakte de definitieve terugkeer mogelijk. Hendriksen is vastberaden hier te blijven strijden voor “een soeverein Nederland waar instituties zijn gezuiverd van systeemrot en corruptie, waar de totalitaire Agenda 2030 is gestopt, de overheid is teruggebracht tot haar oorspronkelijke kerntaken, waar vrijheid van meningsuiting en een onafhankelijke pers in ere zijn hersteld en waar burgers weer vrij en autonoom hun leven kunnen leiden”.
Ze ziet dat veel Nederlanders, onder wie veel medestanders, vertrekken naar het buitenland omdat ze in Nederland geen toekomst meer zien. “Ik kan hun denkproces volgen, ik begrijp dat mensen moedeloos raken. Ze zien ons land naar de afgrond glijden. Dan is het logisch dat je over de grens gaat kijken waar je wellicht een beter leven kunt hebben. Ik wil daar niet over oordelen. Maar ik vind het natuurlijk wel heel erg jammer en heel zorgwekkend, juist omdat de mensen die zo’n grote stap durven te zetten, de capaciteiten en het lef hebben die hard nodig zijn om hier de strijd aan te gaan. Daarbij denk ik ook dat het geen zin heeft, want we hebben te maken met een globalistische agenda.”
“Dus ook als je naar het Zuid-Portugese platteland vertrekt om daar offgrid te leven, zullen de lange armen van Brussel op enig moment tot aan je deur reiken. Vluchten is wat mij betreft geen goede optie. Je kunt je niet aan het systeem onttrekken, want het is grensoverschrijdend en alomtegenwoordig. Dat betekent dat we weerstand moeten blijven bieden, ieder binnen zijn of haar eigen mogelijkheden. Ik ben ervan overtuigd dat deze strijd te winnen is, hoe snel dat zal gaan hangt mede af van het aantal mensen dat bereid is persoonlijke offers te brengen voor een groter doel. Ik hoop dat ik voor de mensen die overwegen te emigreren, misschien een voorbeeld kan zijn.”
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
