“We zijn het verleerd machthebbers te begrenzen”
Pim Christiaans | Datum: 3 januari 2026
Frank Ruesink en Mordechaï Krispijn | mkfotografie
Frank Ruesink en Mordechaï Krispijn, alias ‘De Begrenzers’ stellen paal en perk aan controle en dwang
In een tijd waarin overheden en grote bedrijven steeds meer controle uitoefenen en steeds dieper ons privéleven binnendringen, pleiten Mordechaï Krispijn en Frank Ruesink, oprichters van De Begrenzers, voor het herwaarderen van grenzen stellen. Met collectieve acties, webinars en een groeiende achterban willen ze mensen inspireren op een vreedzame, maar vastberaden manier ‘nee’ te zeggen tegen controle en dwang. “Stel dat iedereen op hetzelfde moment besluit nooit meer een verkeersboete te betalen, dan zouden er niet voldoende deurwaarders zijn om ze te innen.”
Het interview is afgelopen, de opnamefunctie van de telefoon al uitgeschakeld, als Mordechaï Krispijn (58) zegt: “Het feit dat het je niet meteen begreep wat wij met onze naam ‘De Begrenzers’ bedoelen, bewijst hoe hard nodig we zijn. Mensen zijn het begrenzen verleerd. Omdat ze niet meer weten hoe ze een grens moeten trekken, heeft de overheid de ruimte gekregen om de controle steeds verder op te voeren en onze vrijheden verder in te perken.”
Frank Ruesink (52) valt hem bij: “Begrenzen gaat om ‘nee’ durven zeggen. Nee tegen big government, nee tegen big pharma, nee tegen big tech, nee tegen de Belastingdienst. Tegen vaccins. Tegen het onderwijssysteem. Er zijn veel misverstanden over het woord ‘nee.’ De meesten houden meer van ‘ja’, omdat wij sociale wezens zijn, kuddedieren. We willen er graag bij horen, we zijn bang uit de groep verstoten te worden. Nee zeggen geeft gedoe, ja zeggen is gemakkelijk. Juist omdat wij het ‘nee’ zo moeilijk vinden, staan wij als bevolking zwak tegenover het systeem. Als de overheid en grote bedrijven dingen doen waarbij je innerlijk een ‘nee’ voelt zonder daarop te reageren, dan walsen ze over jouw grenzen heen. Daarom willen wij het idee van ‘nee’ zeggen en het begrenzen herwaarderen. Door te begrenzen, neemt jouw vrijheid toe. Begrenzen kan ruimte scheppen voor jezelf, het is een daad van zelfliefde.”
We zijn in Vision Plaza Campus, een strak bedrijfsverzamelgebouw in Schiphol-Rijk waar zich de studio van online nieuws- en discussieplatform Café Weltschmerz bevindt. Aan een tafel in de kantine schetsen Mordechaï en Frank een beeld van de Nederlandse bevolking die uit een mix van gemakzucht, meegaandheid en kuddegedrag heeft toegestaan dat de overheid in de afgelopen decennia steeds verder kon uitdijen en steeds dieper ons privéleven is binnengedrongen. Onze vrijheid wordt verstikt door almaar meer regels en verplichtingen, terwijl de meesten zich daar volgens Mordechaï en Frank als de spreekwoordelijke kikker in een pan opwarmend water niet van bewust zijn. “Er is ontzettend veel dwang”, zegt Mordechaï. “Voor mij is het strafbaar jou tot iets te dwingen, maar ik word voortdurend gedwongen en krijg last als ik me ook maar enigszins niet aan een regel houd. De overheid bepaalt hoe hard we mogen rijden, of je iets met 3000 euro cash kunt kopen, of je een fikkie in de achtertuin mag stoken. We zijn niet voor anarchie, er zijn regels nodig. Maar de dwang en controle zijn volkomen doorgeschoten en dat komt doordat wij met ons allen niet op tijd ‘nee’ hebben gezegd.”
Mordechaï beschrijft zichzelf als mensenrechtenactivist en Frank heeft een achtergrond als coach en interim-manager, maar het leven van de mannen staat vooral in het teken van protest tegen the powers that be. In de jaren dat de wereld werd beheerst door corona, ontpopten ze zich tot felle tegenstanders van vaccinatiedrang en vrijheidsbeperkende overheidsmaatregelen. Die storm is gaan liggen, maar ze vinden niet dat er een reden is om tevreden achterover te leunen. “De censuur, overheidsdwang en onderdrukking was tijdens corona enorm en heeft bij een aantal mensen de ogen geopend, maar de grootste groep blijft onwetend en passief”, zegt Mordechaï. Hun website, debegrenzers.nl, ging afgelopen zomer live. Op de homepagina wordt de bezoeker verwelkomd met de tekst: ‘In een wereld waarin overheden, bedrijven en systemen steeds meer invloed uitoefenen, helpen De Begrenzers je om weer grip te krijgen. Wij leren je hoe je grenzen stelt — aan instanties zoals gemeenten, de Belastingdienst of energiemaatschappijen, maar ook, indien nodig, aan jezelf en je omgeving.’
Met webinars, ‘heldere stappenplannen en praktische how to’s’ willen de mannen bezoekers leren “machteloosheid om te zetten in kracht”. De informatie op de site is gericht op het “terugpakken van zowel je eigen innerlijke als je uiterlijke vrijheid” in relatie tot het financiële systeem, zorgsysteem, onderwijssysteem en ook overheidsinstanties zoals de Belastingdienst (‘We helpen je je kracht terug te nemen, zodat de machtsbalans herstelt’). De meeste adviezen zijn praktisch. Zo toont Frank hoe hij zonder risico’s op boetes het verplicht afsluiten van een ziektekostenverzekering deels weet te ontwijken (zie pagina 5) en hoe hij succesvol weerstand biedt tegen een torenhoge rekening van energiemaatschappij Vattenfall (zie pagina 4-5). Maar er is vooral veel aandacht voor het leren aannemen van een andere houding tegenover autoriteiten en instituties. In het Actieplan Staatsbegrenzing luidt Actie 7: “Erken geen autoriteit buiten jezelf. Je hebt geen toestemming nodig om vrij te zijn. Dat bén je al.” Tips over de Belastingdienst gaan niet over slimme constructies en mazen in de wet, maar over het overwinnen van ‘blauwe enveloppen-angst’ en het veranderen van de ‘emotionele, praktische, mentale en spirituele’ relatie met de dienst. Voor sommigen zal dit zweverig klinken, maar Frank legt uit dat door een andere relatie aan te gaan met de Belastingdienst — een relatie “vanuit je rechtmatige hiërarchische positie als mens, in plaats van je onderdanige positie als burger” — concrete regelingen en afspraken gunstig kunnen uitpakken.
Belangrijk onderdeel van hun initiatief is de podcastserie De Begrenzers. Daarvoor interviewen ze mensen van wie we in hun ogen iets kunnen leren op het gebied van begrenzen van autoriteiten en bedrijven. Onder anderen Gideon van Meijeren (Tweede Kamerlid voor FVD), Toine Manders (belastingontwijkings-expert) en Hester Bais (advocaat, klokkenluider en weerbaarheidstrainer) zijn voorbijgekomen. Vandaag komt er geen gast naar de studio, maar doen ze verslag van hun bezoek een paar dagen eerder aan het hoofdkantoor van de Belastingdienst in Den Haag. Daar hebben ze kopieën van een brief uitgedeeld aan ambtenaren die er in- en uitliepen. De brief is gericht aan (demissionair) minister van Financiën Eelco Heinen en kan door iedereen worden gedownload vanaf debegrenzers.nl — dat gebeurde inmiddels ruim 3000 keer: “Ik schrijf u niet slechts als belastingplichtige, maar als mens — een individu dat zich moreel, juridisch en existentieel verweert tegen een systeem dat zijn grenzen is gepasseerd.” Kort samengevat staat in de brief dat de ondergetekende niet wil dat zijn belastinggeld aan oorlog en wapentuig wordt besteed, maar aan vrede, zorg en duurzaamheid. Eerder deelden de mannen de brief uit bij het ministerie van Financiën. Ze noemen dit soort acties ‘Een stap naar voren zetten’, waarbij ze letterlijk op instanties en personen afstappen om ze ter verantwoording te roepen.
Voor sommigen lijken het futiele prikacties, maar zo zien ze het niet: “De ambtenaren van Financiën en de Belastingdienst werken ook maar gewoon van loonstrook naar loonstrook, het zijn geen slechteriken”, zegt Mordechaï. “Ook al is daar maar één iemand die door onze stap naar voren wakker wordt geschud, dan is de dag voor mij al dubbel en dwars geslaagd.” Frank: “Het zijn nu nog kleinschalige acties, maar we delen ze op Facebook live. Meer dan tweehonderd mensen hebben op onze video van het bezoek aan de Belastingdienst gereageerd, de video is al meer dan 500 keer gedeeld.”
Een paar dagen na het interview met De Andere Krant doen ze ‘een stap naar voren’ naar het Nederlandse kantoor van Pfizer in Capelle aan den IJssel, om in gesprek te gaan met medisch directeur Marc Kaptein. “Als De Begrenzers stellen we mensen die zich heel veel belastinggeld toe-eigenen of krijgen toegeschoven, gewoon een aantal kritische vragen”, verklaart Frank in een Facebook-live videoverslag van het bezoek. “Immers, wij zijn degenen die al dat belastinggeld ophoesten en zij zijn degenen die daar allerlei dingen mee doen.” Kaptein liet zich niet zien, maar meer dan 260 kijkers reageerden op de video, die een paar honderd keer werd gedeeld. “Die zien allemaal die twee gasten in actie komen die niet meer willen meedoen aan het systeem”, zegt Frank. “Daardoor raken ze geïnspireerd.” Mordechaï: “We ontvangen berichten van belangstellenden die de volgende keer met ons mee willen gaan, dus straks staan we ergens met honderd man op de stoep. Zo groeit de beweging.”
Het zaadje voor ‘De Begrenzers’ werd in 2020 geplant tijdens een demonstratie tegen de invoering van het coronatoegangsbewijs, de ‘QR-code’. Tijdens de coronacrisis hadden zowel Mordechaï als Frank op sociale media al elk hun eigen schare volgers. Mordechaï genoot in kringen van alternatieve media bekendheid als talkshow-host van Café Weltschmerz en was met Willem Engel en Jeroen Pols Viruswaarheid (nu Voor Waarheid — red.) begonnen. Frank had sinds 2019 op Facebook aandacht getrokken met acties tegen het vaccinatieprogramma voor kinderen en roerde zich nu ook tegen de coronavaccins en de overheidsmaatregelen. Dat ze tijdens ‘corona’ gezamenlijk zouden optrekken, lag voor de hand, vertellen ze. Op 8 oktober 2020 wisten ze zo’n vijfhonderd mensen op de been te krijgen voor een demonstratie tegen de QR-code op het Plein in Den Haag. “Er waren in die tijd overal demonstraties tegen het digitale coronatoegangsbewijs”, vertelt Mordechaï. “Voor ons was het een kat-en-muisspelletje met de gemeente, want we hadden de demonstratie niet aangemeld. Ons plan was tot negen uur ’s avonds te blijven, maar om half negen gaf de politie ons het bevel het plein te verlaten. Als je op zo’n moment de commando’s van de politie negeert, bega je een strafbaar feit en riskeer je een strafblad. Normaal gesproken zouden we zijn vertrokken, maar nu ontstond er een heel sterk gevoel in mij van ‘Ik ga niet weg’. Ik heb toen de megafoon gepakt en gezegd: Jongens, ik weet niet wat jullie doen, maar ik blijf. Iedereen die niet aangehouden wil worden, moet nu opstaan en weglopen, iedereen die bereid is het risico te lopen op een nacht cel, blijft zitten.” Van de vijfhonderd demonstranten bleven er 82 zitten die onmiddellijk werden omsingeld door ME’ers met wapenstokken en honden. Buiten de kring ME’ers vormden ruim vierhonderd andere demonstranten een ring. “Er was een heel kort moment dat zij elkaars handen vastpakten en zo de ME’ers insloten”, vertelt Frank. “Je voelde hun paniek. Het werd helemaal bizar toen een man met een geluidsbox heel luid I want to break free van Queen liet horen. Magisch.”
“Dat duurde alles bij elkaar maar een paar seconden en toen werd die cirkel van medestanders gebroken door de politie”, zegt Mordechaï. “We lieten ons zonder verzet oppakken en naar politiebusjes leiden.”
Omdat er niet genoeg cellen beschikbaar waren in Den Haag, werden de 82 arrestanten naar politiebureaus verspreid door het land gebracht. Frank belandde in een politiecel in Gouda, Mordechaï in Amsterdam. “Het duurde tot vier uur ’s nachts tot iedereen achter tralies zat”, vertelt Mordechaï. “De volgende dag stond iedereen alweer op straat. Op dat moment besefte ik niet dat hieruit De Begrenzers zou voortkomen. Ik wist alleen dat ik had gedaan wat ik moest doen en dat voelde heel goed.” Frank: “Wat is het je waard om ‘nee’ te zeggen? Wat voor offer ben je bereid te brengen? Daar gaat het om. Er waren 82 mensen bereid een offer te brengen en te gaan zitten. Ik gun dat gevoel iedereen: no matter what, ik doe dit gewoon niet!” Mordechaï: “Diep in mijn hart hoopte ik dat iedereen zou blijven zitten. Als alle 500 demonstranten dat hadden gedaan, was het game over geweest voor de politie. Waarschijnlijk waren ze dan wel gaan slaan, maar ze hadden nooit vijfhonderd man kunnen oppakken en vastzetten.”
Het idee om samen voor meer vrijheid te gaan strijden als ‘De Begrenzers’, werd in mei 2025 in een Amsterdams café geboren. Het doel: een bewustzijnsbeweging op gang brengen waardoor uiteindelijk zo veel mensen ‘nee’ durven te zeggen tegen opgelegde regels en belastingen, dat het systeem vast kan lopen. “Er is een grote groep Nederlanders die niet ziet wat er gaande is, ten minste 80 procent”, zegt Mordechaï. “Die groep is eigenlijk heel passief en meegaand. De geschiedenis leert dat die passieve meerderheid ineens kan omslaan en in opstand komt als het groepje critici maar groot genoeg wordt.” Hoeveel mensen er ‘wakker’ moeten worden om een omslag te bewerkstelligen, weten ze niet. “Het hoeven er niet heel veel te zijn”, zegt Frank. “Ik heb intuïtief steeds het getal van 300.000 in mijn hoofd, van wie er 100.000 echt bereid zijn risico’s te nemen en in actie te komen.” Dat getal lijkt een druppel op de gloeiende plaat met een bevolking van 18 miljoen, maar: “Ik relateer die 100.000 aan de 27.000 ambtenaren die bij de Belastingdienst werken”, zegt Frank. Wat als er 100.000 zijn die op onverwachte manieren in verbinding treden met de Belastingdienst? Brieven, e-mails, telefoontjes, bezwaar aantekenen, traineren. Op een belastingaanslag reageren met de vraag: Wat is hier de legitimiteit van? Als 100.000 mensen dat doen, ben je sterker dan die 27.000 ambtenaren. Dan lopen er allerlei processen vast en leg je het systeem lam.”
Niet met harde actie en geweld, maar met creativiteit en ‘liefdevol nee zeggen’, willen ze een einde maken aan dwang en macht van overheidsinstellingen en grote bedrijven. “Creativiteit is ons beste wapen, want autoriteiten kunnen alleen maar functioneren met strakke structuren en protocollen. Als je die massaal negeert, raakt alles ontregeld. Stel dat iedereen op hetzelfde moment besluit nooit meer een verkeersboete te betalen, dan zouden er niet voldoende deurwaarders zijn om die te innen.”
Mordechaï en Frank willen stapje voor stapje naar zo’n moment van massale burgerlijke ongehoorzaamheid toewerken. Vooral de hoge belastingen en oplopende kosten voor levensonderhoud zitten hen dwars. “Ik heb het gevoel dat er een verarmingspolitiek gaande is”, zegt Frank. Wat hem betreft is het doel van De Begrenzers bereikt als er door hun acties één vorm van belasting verdwijnt, bij voorkeur de erfbelasting die hij als diep onrechtvaardig beschouwt. “Als dat lukt, hebben we zo’n grote massa verenigd met onze acties, dat je een situatie krijgt zoals de val van de Muur in Berlijn. Dan is de verandering over de hele linie niet meer tegen te houden.” Mordechaï: “Maar we zitten er niet agressief in. We doen geen oproep volksvertegenwoordigers met hooivorken de Tweede Kamer uit te jagen. Juist niet. Ik denk dat dit alleen maar werkt als al onze acties en adviezen redelijk zijn en levenslust uitstralen. Waardoor het aantrekkelijk genoeg wordt om je bij ons aan te sluiten. Dat mensen gaan ontdekken dat ‘nee’ zeggen tegen het systeem heel bevrijdend werkt en dat dit je een gevoel van autonomie en waardigheid geeft.”
Bezoekers aan debegrenzers.nl worden uitgenodigd mee te doen aan de actie Niet van mijn geld.
“We willen aan het systeem laten zien dat wij niet willen dat er met ons belastinggeld een oorlogseconomie wordt gecreëerd en dat wij als belastingbetalers niet willen meedoen aan meer wapens kopen en dood en verderf zaaien”, legt Frank uit. Iedereen kan aan de actie meedoen en letterlijk ‘een steentje’ bijdragen door via de site kosteloos een kleine steen te bestellen. Met die steentjes bouwen De Begrenzers een ‘berg van verzet’. “Als je voelt dat je een grote steen wilt bijdragen, waardoor die berg van verzet nog groter en hoger wordt, kun je tegen betaling een grote steen doneren,” vertelt Frank. “De stenen worden niet thuisgestuurd, wij verzamelen en bewaren ze.” Zodra er 82.000 stenen zijn verzameld, wordt bepaald bij welke overheidsinstantie de Berg van Verzet wordt neergezet. “Op die manier willen wij de weerstand tegen het systeem zichtbaar en tastbaar maken.” Inmiddels zijn er 5000 stenen bijgedragen, waarvan 2500 ‘grote’ stenen.
GERELATEERD ARTIKEL
Sinds 2006 is iedereen verplicht een ziektekostenverzekering af te sluiten. Vijf jaar geleden vond Frank Ruesink een manier om daar — deels — onderuit te komen. “Voor mij is het een principiële kwestie dat ik zelf mijn verantwoordelijkheid draag voor mijn gezondheid.”
Frank Ruesink
Omdat ik over een goede gezondheid beschik en er een gezonde lifestyle op na houd, kom ik zelden of nooit bij de dokter.
Geneesmiddelen zou ik alleen gebruiken als het echt niet anders kan. Ik geloof dat veel kwalen op een holistische, natuurlijke manier kunnen worden behandeld, inspelend op het krachtige herstelvermogen van het lichaam. Maar juist ‘alternatieve’ behandelmethodes worden niet of nauwelijks vergoed door verzekeraars. Natuurlijk kan ik ernstig ziek worden of door een ongeluk in het ziekenhuis belanden, maar daar had ik een spaarpotje voor aangelegd en verder nam ik de risico’s voor lief. Dat veranderde met de invoering van de Zorgverzekeringswet op 1 januari 2006. Sindsdien is er een universele, verplichte basiszorgverzekering voor alle inwoners van Nederland. Ook ik was net als alle andere Nederlanders gedwongen een verzekering af te sluiten en premies te gaan betalen. Ik deed dat tegen heug en meug.
Vijf jaar geleden was voor mij de grens bereikt. Alles in mij zei: Stop hiermee! Het was eind 2020. Ik beëindigde het contract met mijn ziektekostenverzekering en ik sloot geen verzekering af voor het nieuwe jaar 2021. Waarom zou ik mij nog langer laten dwingen door de overheid om te betalen voor een commercieel verzekeringsproduct dat ik niet gebruik? Voor verzekeraars die mijn gezondheidsvisie ridiculiseren? Ik besloot weer eigen verantwoordelijkheid te dragen en tijdelijk te leven zonder ziektekostenverzekering. Daar waar velen het zouden betitelen als onverantwoordelijk, ervaarde ik vrijheid. Wat ik deed, was wegstappen van dwang en een nieuwe stap zetten naar meer verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven.
Wat veel mensen niet beseffen, is dat de financiële impact van de verplichte zorgverzekering enorm is. Met de huidige bedragen betaalt iedere Nederlander in zijn leven ruim 120.000 euro aan verplichte zorgverzekeringspremies en zitten ondertussen ruim 220.000 Nederlanders door deze kosten in financiële problemen. Maar het ging mij in eerste instantie helemaal niet om de financiële besparing van zo’n 130 euro per maand. Het ging mij om het principe en om te ervaren dat je pas weet hoever je vrijheid reikt als je buiten de opgelegde kaders durft te stappen.
Wat zou er gebeuren als ik in december mijn zorgverzekeringscontract zou laten aflopen zonder een nieuw af te sluiten? Niets! In januari gebeurde niets. In februari: niets. Maart: nog steeds niets. Totdat er begin april een brief van het Centraal Administratie Kantoor (CAK) op de mat viel. Ik werd dringend verzocht binnen drie maanden een contract met een zorgverzekeraar af te sluiten. Als ik dat niet deed, kon ik een boete van meer dan 400 euro krijgen. Om die boete en meer gedoe te vermijden, sloot ik in juli 2021 een ziektekostenverzekering af. Tot mijn grote genoegdoening was het mij gelukt een half jaar lang onder de verplichte verzekering uit te komen.
Dus pak ik het sindsdien elk jaar zo aan. In december laat ik het contract aflopen en pas in juli van het volgende jaar sluit ik een nieuw contract af. Zo ontwikkelde ik een relatie met de zorgverzekeraar die beter bij mij past. Ik noem het ook wel een “hop-on-, hop-off-relatie”. Bekend van de toeristische bussen in bijna elke Europese hoofdstad. Zes maanden, van juli tot en met december van het jaar, hop ik on. En van januari tot en met juni in het nieuwe jaar hop ik off. Dit alles zonder gedoe, zonder boetes, maar inderdaad met meer verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid.
Daar waar leven zonder de dwang van een verplichte ziektekostenverzekering voor mij voelt als een verlichting, kan iemand anders dat misschien als een ondraaglijke last voelen. Mijn aanpak is niet voor iedereen geschikt. Als je een chronische ziekte hebt of om een andere reden veel zorg nodig hebt, is een ziektekostenverzekering een uitkomst. Als je van nature zorgelijk bent aangelegd en wakker gaat liggen van de mogelijke risico’s, kun je mij ook beter niet navolgen. Daarom is dit ook geen pleidooi om te stoppen met je zorgverzekering. Het gaat mij erom je bewust te maken van het feit dat je vaak meer keuzemogelijkheden hebt dan je denkt.
Dit geldt ook als er een afgedwongen verzekering bijkomt: de verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor ondernemers, een nieuwe plicht met financiële consequenties. De ontwikkeling van een nieuwe verplichte verzekering laat in mijn ogen zien dat het goed is dat mensen hun grens aangeven. Tenminste, als dat bij je past en het aangeven van deze grens je meer vrijheid en vreugde geeft.
GERELATEERD ARTIKEL
Velen voelen zich volgens Frank Ruesink ten onrechte nietig en machteloos tegenover multinationals en andere grote bedrijven die zich ten koste van hun klanten verrijken. Zijn eigen ervaring met energieleverancier Vattenfall heeft Frank doen inzien dat we nooit kansloos zijn.
Frank Ruesink
In juli 2023 ontving ik de jaarafrekening over 2022 van Vattenfall: of ik 2500 euro wilde overmaken. Een bizar hoog bedrag waarvan ik wist dat het tot stand was gekomen door drie prijsverhogingen binnen één jaar. Dit terwijl energiemaatschappijen maar twee keer per jaar hun prijs mogen verhogen.
In een rechtszaak in Amsterdam was een klant van Vattenfall in het gelijkgesteld. Met de kennis van deze rechtszaak betwistte ik de eindafrekening met een klachtenbrief aan Vattenfall. In eerste instantie wees de energieleverancier mijn klacht af, maar in tweede instantie volgde er door tussenkomst van de Geschillencommissie Energie een schikkingsvoorstel. Wat begon als een persoonlijke actie, groeide uit tot een veel groter verhaal toen ik aangaf het schikkingsvoorstel alleen te accepteren als Vattenfall alle andere honderdduizenden benadeelde klanten ook zou compenseren. In mijn ogen was dit niet meer dan redelijk.
Toen het bedrijf dit weigerde, besloot ik mijn correspondentie met Vattenfall op social media te delen. Het gevolg van mijn berichten over de zaak was dat duizenden mensen mijn klachtenbrief kopieerden en naar Vattenfall stuurden. Ondanks de toenemende druk bleef Vattenfall weigeren. Het kantelpunt kwam toen de webredactie van RTL Z in juli 2023 via LinkedIn contact met mij opnam. De redacteuren spraken niet alleen met mij, maar ook met andere gedupeerden én met Vattenfall zelf. Het uiteindelijke artikel over mijn vete met Vattenfall op de site van RTL Z maakte zichtbaar dat het probleem niet bij één klant lag, maar dat duizenden benadeeld waren en er iets structureel mis was bij Vattenfall. De misstand werd concreet, geloofwaardig en controleerbaar. Precies wat er nodig is om mensen in beweging te brengen en te zorgen dat massaclaims kunnen worden opgestart.
Ondertussen heeft Stichting Eerlijke handelspraktijken een massaclaim bij meerdere energieleveranciers (waaronder Vattenfall) ingediend. Samen met deze collectieve claim ligt mijn zaak nu stil bij de Geschillencommissie Energie, in afwachting van een procedure bij de Hoge Raad. Tot die tijd is mijn betwiste jaarafrekening van 2500 euro bevroren. Wat niet stilligt, is de groei van de groep die het te veel betaalde geld over 2022 wil terughalen. Steeds meer benadeelde klanten komen in actie tegen te hoge energierekeningen. Wat mij daarbij raakt, is dat velen niet alleen opkomen voor zichzelf, maar ook voor hun ouders, buren of vrienden die het zelf niet kunnen. Dat is de kracht van samen begrenzen.
Hoe jij je bij de collectieve actie tegen oneerlijke energieleveranciers kunt aansluiten, leggen we uit op onze website.
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
