Nieuws Opinie

Afscheidslust

column sietske bergsma afscheidslust
Beeld: lex van lieshout fotografie | ANP
💨

Datum: 18 juli 2023
Opinie

Sietske Bergsma

Sietske Bergsma

Het was in de prachtige en bloedhete zomer van 2006, toen ik een relatie verbrak met een man met wie ik samenwoonde. Daarna kwam het moment dat hij op zoek moest naar “iets anders”. Een andere woning dus, want ik was officieel de huurder en life’s a bitch.

We hadden na een jaar eindelijk vastgesteld dat we niet bij elkaar pasten, maar hij zat na drie weken nog op (mijn) bank. Ik wilde mijn vrijheid terug, ’s avonds thuiskomen in een leeg huis, en dolle zomeravonden op het balkon met vriendinnen doorbrengen. De min of meer vreedzame breuk had hij aangegrepen om vreedzaam zijn tijd te nemen. Intrekken bij zijn ouders wilde ik hem ook niet aandoen, dus waren de weken die nog volgden loodzwaar, maar wel een belangrijke les.

Met het vertrek van Mark Rutte uit Den Haag moest ik een beetje aan dat scenario denken. Aan die momenten in je leven waarop je verder wilt en niet meer wilt hoeven wachten op je toekomst. Er is dan meestal een moment van inzicht en helderheid geweest, er is iets rechtgezet waarna je niet anders wilt dan het lot omarmen. Er is een fundamentele beslissing genomen die de weg weer vrijmaakt, hoe verdrietig en alleen je je ook kunt voelen. Ik ben op die manier altijd goed geweest in een persoonlijke crisis, want zolang er maar niets blijft slepen en dooretteren zijn dat de kansen om vooruit te komen.

Maar het lot omarmen of zelfs maar forceren is ons niet gegund als inwoners van dit land. We zitten nu met een demissionaire premier die misschien wel een jaar de tijd gaat nemen om te verkassen en een andere ‘woning’ te vinden. We zijn al jaren out of love met deze akelige man, die ons slecht behandelt, die liegt, bedriegt en elke verantwoordelijkheid ontloopt. En hij blijft maar zitten op die bank, terwijl het heldere moment voor iedereen al lang gepasseerd is. Nederland snakt naar een frisse wind, maar de ramen blijven voorlopig nog potdicht. En geldt dat niet ook voor bijvoorbeeld Canada, Frankrijk, of de Verenigde Staten, die eveneens geen leiders hebben, maar zielloze mensen met macht, die teveel ruimte innemen?

We zitten gegijzeld in een voortdurende ‘als dan’-emotie, die met de komende vier maanden van verkiezingsanalyses, peilingen, campagnes, opzichtige propaganda en spelletjes, waarschijnlijk weer in de grote ontnuchtering zal eindigen. Die van de alternatiefloze weg. Maar ontnuchtering is niet wat we nodig hebben, een weg vrijmaken wel, al was het maar om ergens mee af te kunnen rekenen. Om de deur dicht te kunnen slaan met “doei!”

Ook dit zou een prachtige en bloedhete zomer kunnen worden, als Rutte werkelijk onze toekomst geen seconde langer zou traineren en frustreren, en het land een onmiddellijke politieke herstart had gegeven. Ik hoorde hem ergens zeggen dat hij het allemaal in het landsbelang heeft gedaan, ik hoorde zelfs zijn tegenstanders zeggen dat hij het allemaal in het landsbelang heeft gedaan. Het vertrek, en alles waar hij in de afgelopen dertien jaar zijn handtekening onder heeft gezet. In het landsbelang zou zijn als de sodemieter het stokje, die lange houten neus, aan een ander door te geven. En ja, ook zijn opvolger zal zo’n ‘landsbelanger’ zijn, een uitvoerder van de Agenda 2030, een mooiprater, een weglacher, een acteur op het toneel voor lelijke mensen, maar dan nog. Dan is er tenminste een voor en na Rutte, dan weten we straks, als hij zijn intrek neemt bij een ander, waarom het toch zo gruwelijk mis is gegaan het laatste decennium. Dan weten we waar al die tijd zijn hart lag en of hij ook daar elke dag met die WEF-tas thuiskomt. Ik denk het niet.

Ik denk stiekem dat Mark Rutte het uit gaat maken met óns, met het gave land, als hij daar het moment voor ziet. The revolt of the elites and the betrayal of democracy van Christopher Lasch was in 1996 niet voor niets een baanbrekend werk, dat mijns inziens de kern blootlegt van politiek sinds die tijd. Leiders sturen ons weg, niet andersom. Het is hun huis, niet het onze. De dag dat wij dat helder gaan zien, kunnen we ons lot omarmen. En dus veranderen


 
Wil je meer weten?
Koop de nieuwste editie bij jou in de buurt, of bestel deze editie.
Wil je meer weten?
Koop de nieuwste editie bij jou in de buurt, of bestel deze editie.




©2024 De Andere Krant.
Alle rechten voorbehouden.