Arno van Kessel – Beschadigd, niet gebroken

In de decembermaand escaleert de situatie in Vught. Van Kessel en Ritske B. — medeverdachte in de Barracuda-­strafzaak “die ik in tegenstelling tot wat het OM beweert pas in Vught goed heb leren kennen” — werden als onderdeel van een pilot geplaatst in een groep van vier Arnhemse jihadisten die zijn veroordeeld voor het voorbereiden van een aanslag op de Gaypride. “Ritske en ik wilden een kerstboompje op de gezamenlijke afdeling, maar het viertal eiste dat het weg werd gehaald. Toen we rond kerst The Passion of the Christ (film over het lijden van Jezus Christus — red.) keken, sloegen de stoppen door bij ze. Ze spuugden op Jezus en wij kregen te maken met doodsbedreigingen”, aldus Van Kessel, die illustratief de duim langs zijn keel haalt. “De aardappelschilmesjes zijn daarna voor de zekerheid uit de gemeenschappelijke keuken gehaald. Ook de cipiers werden openlijk bedreigd. De jihadisten zeiden: wij hebben toch niks meer te verliezen, als we sterven gaan we naar het paradijs. Terwijl wij geen kerstboompje mochten, schreeuwden zij vijf keer per dag naar Allah. In de gang naast mijn cel hing een poster van de Kaäba, de heilige zwarte doos voor moslims in Mekka. Ik ben me rot geschrokken hoe het is in de gevangenis.”

Hoewel hij de gevangenis van Vught vergelijkt met Kamp Vught — het strafkamp van de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog — is Van Kessel wel vol lof over het bewakende personeel. “Zij hebben mijn lijden draaglijker gemaakt. De eerste drie maanden van mijn verblijf, zijn mij door de leiding medicijnen onthouden. Het ging steeds slechter met me, tot op het moment dat ik niet eens meer kon opstaan. Ik heb dagenlang alleen op bed gelegen. De cipiers hebben voor een beter matras gezorgd, in plaats van het dunne schuimrubbertje op de ijzeren plaat waar je normaal op ligt. Mijn mentor — de bewaker die mij persoonlijk begeleidde — heeft van de afdelingsarts geëist dat ik mijn medicijnen kreeg.”

Van Kessel vertelt dat hij vanaf het begin hoffelijk is geweest richting de bewakers, die hij allen bij naam kent. Hij heeft ze verteld over de bodemprocedure en zijn geloof in Jezus. Daarnaast werd hij al gauw overspoeld door post. “De duizenden brieven en kaarten bleven maar komen, vanuit alle delen van de wereld. Ze moesten allemaal langs de afdeling censuur. Het heeft veel teweeggebracht, net als de demonstraties buiten de poort. Hoewel ik er zelf niks van mee heb gekregen, weet ik van de bewakers dat het de talk of the town was.”

De weeffouten zitten volgens Van Kessel in het systeem en in de top, waar te vaak corrupte mensen aan de knoppen draaien, want hoe is het anders mogelijk dat een niet-veroordeelde verdachte tussen veroordeelde jihadisten belandt? “Op tweeënhalf uur afstand van mijn familie. Zonder enige vorm van geloofwaardig bewijs, terwijl het OM het proces kan rekken tot ze uitgerechercheerd is en de media hier grotendeels over zwijgen. Dat zou niet moeten kunnen in een rechtsstaat. Als advocaat heb ik daarin altijd geloofd, maar dat geloof heeft nu wel een deukje opgelopen”, zegt hij eufemistisch.

De oud-advocaat stelt dat “als de tijd rijp is” hij ook nog inhoudelijk zal ingaan op de beschuldigingen tegen hem en zijn schrapping van het tableau. Voorlopig gebruikt hij de energie om zijn verdediging met zijn advocaten voor te bereiden. Ondanks alles wat hem is overkomen, heeft hij geen spijt. “Wat ik heb meegemaakt, is maar een fractie van het leed dat onze lieve Heer voor ons allemaal heeft gedragen. Ik heb bovendien altijd Monique voor me. Zij was het eerste prikslachtoffer dat naar me toe kwam. Een OK-verpleegkundige — iemand die het echt voor de ander deed. Zij was een van de eersten die een coronaprik kreeg — uit een batch die voor veel doden heeft gezorgd. Ja, dat hebben we allemaal zwart-op-wit bij de rechtbank neergelegd. Ik heb haar in korte tijd zien afglijden van nog enigszins gezonde vrouw tot mummie. Ze heeft een einde aan haar lijden gemaakt door euthanasie te plegen. Haar verhaal staat op mijn netvlies gebrand.”