Brekebeen en brokkenpiloot

Arthur van Amerongen | Datum: 15 april 2026

ik had ook tegen een paal op de brug kunnen eindigen, maar dan had u deze column niet gelezen

De trouwe lezer weet dat ik als geen ander betrokken ben bij internationale geopolitieke ontwikkelingen en deze graag duid als een hedendaagse G.B.J. Hiltermann. Maar soms wordt zelfs mijn wereld heel klein en beperk ik mijn kosmopolitische bespiegelingen tot mijn navel. Deze keer niet uit luiheid en gemakzucht, maar door het noodlot. Het zit zo: ik fiets elke dag naar de sportschool over de Ecovia do Litoral Sul Algarvio, een prachtig fietspad door de ongerepte natuur van de Ria Formosa, waar de rust slechts wordt verstoord door het getoeter van roze flamingo’s, het geklepper van ooievaars en het gesteun van bejaarden met nordic walking-stokken.

Gisteren reed ik terug van de gym naar Villa Vischlugt en ergens in het midden van het pad rijd ik altijd in volle vaart een heuveltje af, een houten brug op. Pas op het laatste moment zag ik die kleine kuttenlikker en moest keihard remmen. Recentelijk had ik mijn remmen laten bijstellen, waardoor ik nu over de kop vloog, over het grindpad schoof en met mijn hoofd in een afrastering eindigde. De kuttenlikker en zijn baasje, een chagrijnige Portugees die altijd luidkeels aan het bellen is in de vrije natuur, irriteren mij al jaren mateloos. Ik krabbelde beduusd overeind, voelde aan mijn hoofd en het bloed gutste door mijn vingers (uiteindelijk bleek ik dertien wonden en wondjes te hebben). Het chagrijnige stuk vreten pakte zijn chihuahua op en keek mij woedend aan, alsof ik een moordpoging had gepleegd op zijn valse mormel. Vloekend en bloedend als een rund, reed ik zo goed en kwaad als het ging naar huis.

Ik had mijn reputatie van brokkenpiloot weer eens eer aangedaan. Mijn opa van moeders kant zei altoos dat ik rolbenen had, omdat ik vaak struikelde tijdens het wandelen. Mijn afwijking was dermate verontrustend dat de voetendokter in Ede een operatie aanraadde. Mijn moeder weigerde dat, maar het alternatief was net zo erg: vleeskleurige steunzolen die mij werden aangemeten door een nazidokter in het biorevalidatiecentrum in de bossen nabij Arnhem. De oude lezer herinnert zich vast wel die bloedirritante reclame in de bioscoop: dan zag je een mongool zwemmen en die kwam dan met zijn dikke kop uit het water en brulde: “En weet je wat ik nou het leukste vind? Dat ik kan zwemmen en mijn ouders niet.” Daarna zag je een getekende kraai met een collectebus rammelen en dan werd er ook echt gecollecteerd in de bios.

Abonneer

Over brekebeen gesproken: tijdens mijn tropenjaren in de Algarve ging het van kwaad tot erger. Ik ben een keer helemaal verrot geschopt door vier zigeunerjunken die mij probeerden te beroven en heb maanden krom gelopen van de pijn. Een andere keer moest ik mijn drie honden beschermen tegen een vals wild roedel en brak ik mijn schouder. In een vorig huis viel ik door het dak van de schuur, drie meter naar beneden: gebroken rib in de rug. Vervolgens werd ik aangereden door een dronken boer: twee gebroken ribben in de rug.

Mijn buurman keek mij vanochtend aan alsof ik uit de loopgraven van Ieper kwam. Doet het pijn, vroeg hij. “Alleen als ik lach”, antwoordde ik. Hij wilde mij naar de eerste hulp in Faro rijden, maar in dat voorportaal van de hel is de wachttijd gemiddeld zes uur en ik zei dat ik nog liever thuis in eenzaamheid crepeerde. Ik had die kuttenlikker gewoon aan flarden moeten rijden, dacht ik wrang. Ik, de grootste hondenvriend van de wereld. Is er dan nog goed nieuws, hoor ik de lezer denken? Jawel, want ik had ook tegen een paal op de brug kunnen eindigen, maar dan had u deze column niet gelezen.