De rehabilitatie van een popicoon

Erick Overveen | Datum: 15 mei 2026

De werkelijke ‘thriller’ is het persoonlijke leven van Michael Jackson

De biopic Michael is een lofzang op het genie dat de popmuziek herdefinieerde, maar zwijgt over de schaduwen die over zijn leven heen vielen.

December 1983. Mijn beste vriend Pedro en ik zijn elf jaar oud en zitten vol spanning voor de tv voor de wereldpremière van de videoclip Thriller bij Veronica’s Countdown. Gewapend met een broodmes, een kussen tegen ons gezicht gedrukt, zien we Michael Jackson metamorfoseren in een weerwolf. Even angstaanjagend als opwindend. Dat de biopic Michael nu volle zalen trekt, verbaast me niet. Jaafar Jackson, zoon van Michaels broer Jermaine, speelt zijn legendarische oom met een bijna griezelige gelijkenis: zijn dans, zijn stem doen je vergeten dat je naar een speelfilm kijkt. Regisseur Antoine Fuqua richt zijn lens eerst op de vroege jaren in Gary, Indiana, waar vader Joe Jackson als een drillsergeant zijn kinderen, dan nog The Jackson 5, als producten behandelt. “Twéé keer zo goed zijn als de rest”, luidt het mantra dat dagelijks door het ouderlijk huis dreunt. In ongemakkelijke scènes zien we de jonge Michael pakken slaag incasseren: het zijn de klappen die hem zijn kindertijd ontnemen en vormen tot de bijna ziekelijke perfectionist die hij later zou worden. Alle latere excentriciteiten liggen in deze openingsakte besloten.

Abonneer

Fuqua begrijpt dat de ontmoeting met Quincy Jones op de set van de musical The Wiz (1978) levensbepalend voor The King of Pop was en portretteert wat daaruit voortvloeide. Wat volgt is een explosie van creativiteit die culmineert in Off the wall en zijn magnum opus Thriller — nog altijd het bestverkochte album aller tijden. We zien hoe Jackson zich ontpopt als een visionair die popmuziek, videoclips en performances tot een nieuw cultureel fenomeen sublimeert. Ik geef het ruiterlijk toe: meermaals zat ik met tranen in m’n ogen. M’n hele jeugd flitste voorbij.

Maar dan, tijdens de Bad-tournee van 1988, stopt de film abrupt. Geen woord over de demonisering, de rechtszaken, de beschuldigingen van kindermisbruik die zijn leven na Dangerous (1992) volledig zouden ontregelen. De afwezigheid ís de boodschap. Daardoor is Michael geen biopic maar een soort postume zuivering. De film kwam dan ook tot stand onder toeziend oog van de Jackson Estate: familieleden zaten als medeproducent aan tafel.

Daarmee verschuift de vraag die onder deze film ligt. Niet wat waar is, maar hoe beeldvorming ontstaat en wie haar stuurt. In de media valt een beschuldiging steeds vaker samen met een vonnis: nog vóórdat feiten zijn vastgesteld, raakt een reputatie blijvend beschadigd. Dat mechanisme zien we onder andere bij Sean Combs, R. Kelly, Woody Allen, maar ook dichterbij huis bij politici zoals Pepijn van Houwelingen. De vraag of je kunst en maker kunt scheiden is dan ook voorlopig niet opgelost. Ze kán niet worden opgelost. Ieder mens moet in stilte met zijn eigen demonen dealen. Michael wist dat als geen ander.

Het is jammer dat de film niet inzoomt op die laatste inktzwarte jaren — dat had de biopic compleet gemaakt. Jackson werd jarenlang publiekelijk neergezet als verdachte in een kindermisbruikzaak. In 2005 werd hij, na een van de meest mediagenieke processen van de eeuw, op alle aanklachten vrijgesproken. Van muziek maken kwam na zijn matige album Invincible (2001) niet veel meer terecht.

Vlak voor zijn comebacktournee This Is It in 2009 was Michael Jackson nog maar een schim van wat hij ooit was. Zijn persoonlijke arts Conrad Murray vertrouwde hij geregeld toe dat hij ‘op’ was. Fysiek en mentaal uitgeput, afgeleefd door de aanhoudende druk, de slepende rechtszaken en de medicatie. Op 25 juni dat jaar stierf hij op 50-jarige leeftijd aan een overdosis propofol, een narcosemiddel. Murray werd ernstige nalatigheid verweten en kreeg daarvoor een gevangenisstraf van vier jaar. Jacksons dood was zo stil en klinisch als de stilte na de laatste klik van een metronoom.

Michael viert het genie. Terecht. Maar de werkelijke ‘thriller’ schuilt in wat er na de muziek kwam: een man die in 2005 werd vrijgesproken op alle aanklachten en vervolgens publiekelijk werd vernietigd door dezelfde media die hem tot mythische hoogtes had verheven, terwijl in de recente ophef rond de Epstein-files Jackson weer ter sprake kwam als ‘pedofiel’, terwijl andere grote showbizz- en politieke namen opvallend buiten beeld bleven. Dát is het schandaal dat geen biopic durft te verfilmen. En precies dát had deze film moeten tonen.

Bekijken

Meer in De Andere Krant: Lees in de krant meer opmerkelijke nieuwsberichten, achtergronden, columns en bijzondere initiatieven en tips in onze SamenLeven rubrieken.

Lees meer en weet meer met een abonnement op De Andere Krant. Nog geen abonnee? Overweeg dan een van onze abonnementen of probeer 6 weken voor € 20 met het proefabonnement en steun de onafhankelijke journalistiek!

Neem een abonnement

Proefabonnement (€ 20)