“Er is echt een overvloed”

Sjoukje Dijkstra | Datum: 12 november 2026

Belinda van Doorn | ©mkfotografie

Wildplukexpert Belinda van Doorn laat zien dat gezond en lekker eten uit de natuur mogelijk is met Plukagenda2

Van automonteur, kunstenaar, kraakpandbewoner tot wildplukexpert: Belinda van Doorn heeft vele talenten die zich niet gemakkelijk in één hokje laten plaatsen. Wel heeft ze een rode draad in haar leven: zelfvoorzienend zijn. Al zo’n 25 jaar verdiept ze zich in eetbare planten, kruiden en paddenstoelen. Voor De Andere Krant schrijft ze over wat de natuur ons daarin allemaal te bieden heeft. Haar columns vormden al de basis voor het eerste Plukagendaboek. Inmiddels is het tweede boek verschenen met de columns uit de krant gebundeld. Wie is de vrouw achter de Plukagenda?

Stap binnen bij Belinda van Doorn en je ontdekt al snel dat ze veel meer doet dan wildplukken. In haar huis vind je zelfgemaakte glasvoorwerpen en ook in de keuken blijkt haar creativiteit. Ze verwerkt vitamine C-rijke dennennaalden in muffins, gebruikt gedroogde brandnetels en daslook in haar omelet en ze maakt stamppot van een plant die de meeste mensen liever mijden: berenklauw.

“De gewone berenklauw kun je prima eten”, vertelt ze. “Het blad bevat veel suikers en is heerlijk in stamppot. Het is iets zoeter dan boerenkool en heeft een stevigere structuur. De gewone berenklauw moet je niet verwarren met de reuzenberenklauw, die ernstige huidreacties kan veroorzaken.” Waar anderen onkruid zien, ontdekt Van Doorn ingrediënten voor een maaltijd. “Ik vind het gewoon leuk dat je tijdens het wandelen iets tegenkomt waarvan je weet dat het eetbaar is.”

Haar belangstelling begon al vroeg. Ze groeide op in de Achterhoek als achtste in een gezin van negen kinderen. Ze was een verlegen, teruggetrokken meisje dat veel las, goed was in verhaaltjes schrijven en graag buiten speelde. “We bouwden hutten, klommen in bomen, sprongen over slootjes en stookten vuurtjes. Als klein kind zat ik al grassoep te maken.”

Thuis had ze het niet altijd gemakkelijk. Op haar 16e ging ze naar Amerika, voor een jaar high-school. Na haar graduation, terug in Nederland bleef het verlangen om weg te gaan. Ze vertrok naar Griekenland waar ze enkele jaren woonde en werkte in fabrieken en restaurantjes. Het reizen bleef altijd kriebelen. Ze deed veel wandelvakanties in het buitenland en kampeerde dan. “Dat zelfvoorzienende zat er eigenlijk altijd wel in. Onderweg kijk ik vaak of ik iets eetbaars kan vinden.” Tijdens haar reizen nam ze het niet altijd even nauw met comfort. Als het nodig was, sliep ze in een leegstaand huisje of bij een zelfgemaakt kampvuurtje.

Haar leven verliep ook niet volgens een vastomlijnd plan. Na Griekenland woonde ze in een woongroep en later in een Amsterdams vrouwenkraakpand. Superidealistisch als ze was, werd ze fulltime activist en zat ze in de kraak- en anarchistische beweging, de vrouwenbeweging, vredesbeweging en antiracismebeweging. Gaandeweg raakte ze ook teleurgesteld. “Er werden mooie dingen gezegd, maar sommige idealen klopten gewoon niet met de praktijk. Ik vond bepaalde dingen nogal hypocriet. Ik ging bijvoorbeeld naar de landelijke anarchistendagen in Appelscha, waar we een voetbalveld van een tehuis mochten gebruiken. ’s Avonds werden daarop vuurtjes gestookt onder het mom van ‘dit is kapitalisme’. Op veel plekken waar ik kwam werd met twee maten gemeten.”

Klik hier

Die teleurstelling bracht haar tot een opmerkelijke beslissing: ze ging autotechniek studeren. “Ik dacht: je kunt mooie dingen vertellen over zelfvoorzienend leven en als vrouw onafhankelijk willen zijn, maar je moet het ook gewoon doen. Van auto’s wist ik helemaal niets. Dus dacht ik: laat ik eens iets leren waarvan ik niets weet.” Maar ook in de autowereld bleken haar idealen niet vanzelfsprekend. “Tijdens mijn opleiding had ik een leermeester die de vragen van jongens wel beantwoordde. Mij negeerde hij. Sommige klanten wilden hun auto ook niet door een vrouw laten repareren. Uiteindelijk vond ik een plek bij een kleine garage, waar ik serieus werd genomen en met plezier kon sleutelen.”

Na acht jaar als automonteur werd het werk haar fysiek wat zwaar. Het vak veranderde: er kwam steeds meer elektronica bij kijken en het werd vaker onderdelen vervangen dan echt mechanisch werk. Van Doorn koos opnieuw een andere richting en ging naar de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ze specialiseerde zich in autonome kunst, waaronder conceptuele installaties, en exposeerde regelmatig. Daarnaast werkte ze jarenlang in de zorg, onder meer met verstandelijk beperkte mensen.

Haar lijst aan opleidingen en werkzaamheden is daarmee nog lang niet compleet. Ze deed de lerarenopleiding techniek, maar ze stopte al snel met voor de klas staan. “Ongeïnteresseerde kinderen”, zegt ze over die ervaring. Ze studeerde een jaar kruidengeneeskunde en een jaar Nieuwgrieks aan de Universiteit van Amsterdam zonder deze studies af te ronden. Lesgeven doet ze overigens graag en toch, maar aan volwassenen. Nu zijn dat taallessen, eerder gaf ze cursussen boekbinden, papierscheppen en lijsten maken. Ze werkte drie jaar als campingbeheerder en reisde veel, alleen of met een partner. Haar creatieve belangstelling verdween ook nooit. Tegenwoordig maakt ze vooral glas-in-loodwerk en objecten met Tiffany-techniek en glasfusing. Veel van wat in haar huis staat, maakte ze zelf in de creatieve buurtwerkplaats, waarbij ze graag restmaterialen gebruikt. “De weggegooide stukken loodprofiel in de werkplaats heb ik jarenlang verzameld. Daardoor hoefde ik soms nauwelijks materiaal te kopen.”

Zo’n 25 jaar geleden begon Van Doorn zich vanuit haar liefde voor de natuur, wandelen en zelfvoorzienend leven steeds intensiever met wildplukken bezig te houden. Ze volgde de natuurgidsenopleiding van het IVN en gaf later met anderen cursussen en rondleidingen. Nog altijd blijft ze nieuwe kennis opdoen. “Ik volg momenteel weer een cursus over de wonderlijke wereld van planten. Ik blijf leren. Planten zijn ontzettend interessant, ook vanwege de mechanismen waarmee ze zichzelf beschermen.

Wildplukken vraagt wel om kennis en gezond verstand. Zeker bij paddenstoelen is voorzichtigheid geboden”, zegt ze. Ook de plek waar je plukt, is belangrijk. Hoewel ze midden in Amsterdam woont, haalt ze nauwelijks nog iets uit haar directe woonomgeving. “Toen ik hier ruim twintig jaar geleden kwam wonen, was het park nog heel rustig. Inmiddels lopen er ontzettend veel honden. Ik zie zelfs ratten vanuit mijn raam. Daar ga ik dus niet plukken.” Ze fietst nu naar schonere plekken aan de rand van de stad waar ze met een gerust hart haar ingrediënten kan verzamelen.

In 2021 raakte Van Doorn betrokken bij De Andere Krant, in de periode waarin de krant een weekblad werd. Ze verspreidde niet alleen duizenden De Andere Kranten, maar op verzoek van de redactie ging ze ook columns schrijven over eetbare planten en paddenstoelen die in de natuur te vinden waren. “Het idee was heel eenvoudig: iedere week iets beschrijven wat je op dat moment kunt vinden en eten.” De columns vormden de basis voor de eerste Plukagenda. Daarvoor kon ze ook putten uit een eerder project. “Ik had jaren gewerkt aan een boek over brandnetels, maar had daarvoor geen uitgever gevonden. Dat lag nog op de plank. Voor de eerste Plukagenda maakte ik daarvan een verkorte versie.” Als ze ook één plant zou moeten aanwijzen die veel meer aandacht verdient, is dat ook de brandnetel. “Er zitten ontzettend veel voedingsstoffen in, hij groeit bijna het hele jaar door en iedereen herkent hem. Toch hebben de meesten er een hekel aan, omdat hij prikt. Het is een fantastisch voedingsmiddel. Onbewerkt, niet ingevlogen en zonder plastic verpakking. Verser kun je het niet krijgen.” Haar verzameling recepten met brandnetels bevat er maar liefst 144. Van soep en pesto tot pannenkoeken en chips: “De mogelijkheden zijn vrijwel eindeloos”.

In de nieuwe tweede Plukagenda besteedt ze meer aandacht aan paddenstoelen en achterin vindt de lezer een alfabetisch overzicht wanneer welke soorten te vinden en te gebruiken zijn. Ook deze editie bevat recepten en inspiratie om te koken en te experimenteren met al het eetbaars dat je buiten kunt vinden. Van Doorn is superblij met het resultaat, niet in de laatste plaats met de vormgeving. “En dit is nog lang niet het eind: er is nog enorm veel te schrijven over wat je kunt eten. Er is echt een overvloed.”

Haar werk voor de krant bracht haar tijdens de coronaperiode door heel Nederland. “Ik werd overal uitgenodigd om wildplukwandelingen en workshops te geven. Dan sprak ik op een station af met iemand die ik helemaal niet kende, stapte in een auto en kwam weer ergens waar ik nog nooit was geweest.” Vooral de ontmoetingen zijn haar bijgebleven. “Met bijzondere mensen, vaak standvastig, gastvrij en lief. Er ontstonden zelfs langdurige, liefdevolle vriendschappen. In die periode waren velen ook eenzaam. Je kon ook nergens naar binnen. Dus namen we allemaal water mee, gingen in een park planten verzamelen en dan kookten we buiten. Zo konden we toch bij elkaar komen.”

Inmiddels geeft Van Doorn nog uitsluitend workshops waarin deelnemers koken met wat ze vinden. “Alleen vertellen over planten beklijft niet. Mensen gaan toch twijfelen of ze iets wel kunnen eten. Daarom ga ik met een groep in hun eigen omgeving op zoek naar eetbare planten en paddenstoelen. Daarna controleren we wat iedereen heeft verzameld en dan koken we samen en eten dat lekker op.” Juist dat praktische aspect vindt ze belangrijk. “Mensen zijn vaak verbaasd over hoe lekker en gemakkelijk het is. En doordat ze het zelf hebben geplukt en klaargemaakt, durven ze het thuis ook te proberen.” Ze kiest tegenwoordig bewust voor groepen die werkelijk geïnteresseerd zijn. Bedrijfsuitjes waarbij het merendeel vooral voor de gezelligheid komt, doet ze niet meer. “Dat vind ik doodvermoeiend. Ik wil alleen werken met degenen die er echt iets van willen leren.”

Voor haar gaat wildplukken niet alleen over eten. Het raakt aan haar belangstelling voor zelfvoorzienend leven, gezondheid en de vrijheid zelf iets te kunnen maken of vinden. Bovendien hoeft goed eten niet duur te zijn. “Ook als je weinig geld hebt, kun je gezond en lekker eten met wat de natuur te bieden heeft.” Zelf gebruikt ze bijna dagelijks iets wat ze heeft geplukt, gedroogd of ingevroren. Dat kost behoorlijk wat tijd. “Als je paddenstoelen gaat zoeken, ben je vaak een hele dag onderweg. Daarna moet alles nog worden schoongemaakt en verwerkt. In de winkel koop je iets wat al klaar is, maar ik vind het juist leuk dat allemaal zelf te doen.”

In de zomer verdeelt ze haar tijd tussen haar moestuin, de camping buiten de stad en het wildplukken. In de winter werkt ze vaker met glas en geeft ze les. Aan bezigheden heeft Van Doorn dus bepaald geen gebrek. Toch zou ze het leuk vinden haar liefde voor de natuur, wandelen en lekker eten met iemand te delen. “Een gezellig wildplukmaatje”, zegt ze lachend. Het liefst een man die net als zij graag buiten is, nieuwsgierig is naar wat de natuur te bieden heeft en die het leuk vindt samen iets lekkers te bereiden. “Maar niet eentje die ook nog verzorgd moet worden”, voegt ze er knipogend aan toe.

En hoe ziet haar ideale vrije dag eruit? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Met mooi weer fijn naar buiten gaan, kijken wat je tegenkomt en ’s avonds lekker koken.”

Het boek Plukagenda2 is nu te koop op onze webshop: https://deanderekrant.nl/bestellen/plukagenda2/