Hoe kwam Marieke als terreurverdachte in beeld?
Sjoukje Dijkstra | Datum: 7 augustus 2026
Marieke de Velde | ©mkfotografie
Ten onrechte opgepakte vrouw roept politie ter verantwoording
Waarom werd Marieke de Velde als een gevaarlijke terrorist gearresteerd en zestien dagen vastgezet, waarvan een groot deel op de terroristenafdeling van de gevangenis? Ruim een jaar na haar arrestatie stond zij vorige week voor de rechter in Zwolle. Niet als verdachte, maar als burger die gebruik wil maken van haar wettelijke recht op inzage in de politiegegevens die over haar zijn vastgelegd. “Ik had geen strafblad, geen geweldsverleden en had nooit eerder vastgezeten, dan wil je toch weten hoe je op zo’n afdeling terechtkomt?”
Voor De Velde is de procedure meer dan een juridisch geschil over een verzoek op grond van de Wet politiegegevens (Wpg). Zij ziet de zaak als onderdeel van een bredere zoektocht die begon nadat de strafzaak tegen haar en haar partner Bram Gelderblom door het OM werd geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. Nu wil zij antwoord krijgen op één vraag die volgens haar nog altijd onbeantwoord is gebleven: hoe kwamen politie en justitie ertoe haar als terrorismeverdachte aan te merken?
Vorig jaar berichtte De Andere Krant al over de arrestatie van het stel in het omvangrijke politieonderzoek Barracuda. Na een inval door zwaarbewapende agenten werden beiden verdacht van deelname aan een criminele organisatie met een terroristisch oogmerk. Gelderblom kwam na zes dagen vrij, De Velde zat zestien dagen vast, waarvan een groot deel op een terroristenafdeling.
“Na seponering was de zaak afgesloten voor politie en justitie”, zegt De Velde. “Voor mij begon de zoektocht pas. Ik wil weten welke informatie is gebruikt, wie welke beslissingen heeft genomen en hoe ik uiteindelijk op een terroristenafdeling terecht ben gekomen.” Om daarachter te komen diende zij kort voor het sepot een verzoek in op grond van de Wet politiegegevens. Daarmee kunnen burgers inzage vragen in de persoonsgegevens die de politie over hen verwerkt. Volgens De Velde liep het vanaf dat moment mis.
“Ik heb gedaan wat de wet van een burger vraagt. Ik heb een verzoek ingediend, mijn identiteit aangetoond, aanvullende informatie verstrekt en vervolgens gewacht. Toen er geen besluit kwam, heb ik de politie formeel aangemaand alsnog een beslissing te nemen. Pas daarna ben ik naar de rechtbank gegaan.”
Opvallend is dat Gelderblom op dezelfde dag als De Velde een vrijwel identiek Wpg-verzoek had ingediend. Zijn verzoek werd binnen enkele weken afgehandeld en hij kreeg inzage in zijn dossier. Daarnaast loopt voor hem nog een procedure over een vergoeding voor zijn voorlopige hechtenis en de gemaakte kosten voor rechtsbijstand. De Velde daarentegen kreeg geen inhoudelijk besluit. Zij moest de politie eerst in gebreke stellen en uiteindelijk naar de rechtbank stappen om überhaupt een beslissing af te dwingen. Juist dat opvallende verschil hield de rechtbank de vertegenwoordiger van de korpschef tijdens de zitting voor. Volgens de politie waren beide verzoeken door verschillende medewerkers behandeld en had een aanvankelijke fout geleid tot een ‘sneeuwbaleffect’, waardoor Mariekes verzoek een afwijkend verloop kreeg.
Tijdens de zitting bleek de rechtbank moeite te hebben met de wijze waarop het verzoek was afgehandeld en er werd geen genoegen genomen met de uitleg van de korpschef. De rechter hield de vertegenwoordiger voor dat De Veldes oorspronkelijke verzoek zowel ging over de inzage als verstrekking van politiegegevens, terwijl de politie slechts één onderdeel had beoordeeld. De rechtbank vroeg ook kritisch door op waarom De Veldes reactie als een nieuw verzoek was geregistreerd in plaats van als een aanvulling op het bestaande verzoek. Een overtuigende verklaring bleef uit. De vertegenwoordiger van de korpschef erkende uiteindelijk dat het verzoek aanvankelijk onjuist was afgehandeld en dat niet meer viel te reconstrueren waarom daarvoor destijds was gekozen.
Voor De Velde staat de procedure niet op zichzelf. Sinds het sepot heeft zij een overzicht bijgehouden van alle verzoeken, bezwaren en rechtszaken die volgden. Inmiddels gaat het om zeven procedures bij verschillende overheidsinstanties, waarvan vijf inmiddels door de rechter zijn behandeld, in haar voordeel zijn uitgevallen en ze de proceskosten vergoed kreeg. Gelderblom en De Velde constateren inmiddels een terugkerend patroon: “Het is triest dat overal een rechtbank voor nodig is. Wij maken gebruik van rechten die gewoon in de wet staan. Toch moet telkens procederen om überhaupt een besluit te krijgen. Ik denk dat veel mensen allang waren afgehaakt.”
De verzoeken beperken zich niet tot de politie. Ook bij de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI) probeert Marieke inzage te krijgen in haar detentiedossier, waaronder documenten over de beslissing haar tijdens haar voorlopige hechtenis over te plaatsen naar een terroristenafdeling. “Ik wil weten wie die beslissing heeft genomen en waarop die was gebaseerd. Ik had geen strafblad, geen geweldsverleden en had nooit eerder vastgezeten. Dan wil je toch weten waarom je op zo’n afdeling terechtkomt? Wie heeft die opdracht gegeven?”
Ook daar verliep de procedure volgens haar moeizaam. Eerst kreeg zij te horen dat haar dossier vernietigd zou zijn. Nadat zij bezwaar had gemaakt en opnieuw een procedure begon, volgde alsnog een besluit waarin stond dat zij inzage mocht krijgen. Toen zij vervolgens een afspraak wilde maken, kreeg ze te horen dat er nauwelijks nog stukken zouden zijn om in te zien. “Dat roept alleen maar meer vragen op.”
De zoektocht naar antwoorden staat voor het duo niet los van de gevolgen die de verdenking nog altijd heeft. De Velde zegt dat zij een vorm van PTSS heeft overgehouden aan haar arrestatie en de zestien dagen detentie. Ook het dagelijks leven werd volgens hen ingrijpend beïnvloed. Bram verloor zijn baan en in de zoektocht naar een andere woning merken ze op dat de verdenking nog steeds doorwerkt wanneer hun namen online worden opgezocht. “Je bent eigenlijk al veroordeeld”, zegt De Velde. “Mensen denken: ‘Waar rook is, is vuur’.”
Toch blijven ze doorzoeken naar antwoorden. Waar ze de kracht vandaan halen? Die vraag krijgen ze geregeld. Volgens het stel komt die kracht voort uit het gevoel van onrecht en uit één terugkerende vraag: wie is de volgende? “Als dit ons kon overkomen, kan het ook iemand anders gebeuren. Daarom blijven we doorzetten. We zijn bereid tot het gaatje te gaan om die antwoorden te krijgen.” Daarom lopen er ook nog verzoeken bij onder meer de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) en andere overheidsinstanties. “We willen begrijpen wat er is gebeurd. Dat lijkt ons heel normaal als je zoiets hebt meegemaakt.”
De rechtbank doet naar verwachting over zes weken uitspraak in de Wpg-procedure. Intussen lopen bij meerdere overheidsinstanties nog verzoeken van De Velde om inzage in documenten en besluitvorming rond haar arrestatie en detentie.
Meer in De Andere Krant: Lees in de krant meer opmerkelijke nieuwsberichten, achtergronden, columns en bijzondere initiatieven en tips in onze SamenLeven rubrieken.
Lees meer en weet meer met een abonnement op De Andere Krant. Nog geen abonnee? Overweeg dan een van onze abonnementen of probeer 6 weken voor € 20 met het proefabonnement en steun de onafhankelijke journalistiek!
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
