Wij blijven hier… zodat iedereen op de hoogte blijft!
Sander Compagner | Datum: 12 mei 2026
Het zijn niet de vertrekkers die Nederland in de steek laten, maar het is Nederland dat de vertrekkers in de steek heeft gelaten
Binnen onze kringen zijn er veel mensen die voorsorteren op een onleefbaar Nederland en met een plan B, C of D bezig zijn. Onderdeel van deze plannen is vaak een vertrek naar een land waar de controlestaat minder snel realiteit wordt. Nederlanders trekken naar Zuid-Europa of Hongarije, maar ook het verre Mexico en Paraguay zijn toenemend populair. Dat vertrekken in praktijk minder makkelijk kan zijn dan vooraf gedacht, bewijzen twintig seizoenen van Ik Vertrek en het artikel op pagina 14 van deze krant.
Afgelopen week stelden we onze lezers de vraag of mensen die vertrekken Nederland in de steek laten. De grote aantallen reacties, en ook de populariteit van het evenement MVO26 laten zien dat het onderwerp leeft, maar ook dat het tot verdeeldheid leidt. Op pagina 15 van deze krant staan de lezersreacties, waarbij onze lezers in meerderheid begrip blijken te hebben voor degenen die hun biezen pakken. Het zijn niet de vertrekkers die Nederland in de steek laten maar het is Nederland (al is de vraag wie Nederland dan is) dat de vertrekkers in de steek heeft gelaten, is een veelgegeven reactie.
Zelf ben ik vast van plan te blijven en ik hoop met mij veel medelanders. Mensen die zien wat er gaande is en zich willen verweren tegen de ontmenselijkende agenda’s, om samen met mij op de spreekwoordelijke barricaden te klimmen. Wanneer we de toekomst van Nederland aan het smaldeel laten dat nog steeds vertrouwen heeft in de goede bedoelingen van de huidige (en al tijden besturende) machtskliek, dan weten we zeker dat we verloren zijn.
Om eerlijk te zijn dacht ik de afgelopen periode vaak negatief over de landverlaters. Stand your ground was mijn motto — met de gedachte dat we zouden moeten opkomen voor ons land. Dat het wel heel makkelijk voor de machthebbers is dat wanneer iedereen die het snapt, maar vooral ook die hier zeggingskracht heeft, vertrekt. En ergens speelt er soms ook jaloezie mee. Dan komen ideeën bovendrijven over mensen met geld die zich een luilekkerleven kunnen veroorloven, terwijl mijn positie en die van velen anderen,er één is van overleven en hopen dat we de boel hier gaan redden.
Ondertussen is mijn denken over het vertrek van de Nederlanders die hun heil elders zoeken, veranderd. Ik weet dat Nederland en de toekomst hun aan het hart gaat. Hun familie en vrienden blijven veelal hier en door hun bloedlijnen, vriendschappen en historie blijven ze altijd verbonden met de Lage Landen. Deze Nederlanders kunnen een bijdrage leveren aan de strijd die hier gaande is, wanneer ze in goeden doen blijven. Geestelijk maar natuurlijk ook financieel. Het is voor onze gedeelde goede zaak beter dat kapitaal van bewuste mensen in het buitenland veilig staat dan dat het hier in Nederland verdampt en ingezet wordt voor wapentuig in Oekraïne en de financiering van de digitale gevangenis die dag na dag opgetuigd wordt.
Laten we ervoor waken, en dat is dus ook aan mezelf geadresseerd, dat er niet nog een lijn van verdeeldheid ontstaat. En dat we iedereen de vrijheid gunnen zijn of haar leven in te richten zoals past en goed voelt. Vertrouwen te hebben in ieders rol, vanaf de barricade in Nederland of op welke manier dan ook in één of ander buitenland. Voor alle vertrekkers is er de wetenschap dat wij van De Andere Krant hier blijven, zodat zij met een digitaal abonnement op de hoogte kunnen blijven van de toestand van ons land.
