Mijn Amerikaanse droom
Karel Beckman | Datum: 16 mei 2026
Als er een toekomst is, dan is die aan ons, alle mensen van goede wil, die er samen iets van willen maken
Op mijn 18e maakte ik met mijn vriend Dick voor het eerst de oversteek naar het Beloofde Land. We schrijven 1977. De meeste van mijn vrienden in die tijd waren kneiterlinks. Anti-Amerikanisme tierde welig, mede door de Vietnam-oorlog. Ik was onder invloed van de Amerikaans-Russische schrijfster/filosoof Ayn Rand radicaal-rechts geworden! Rechts in de zin van voorstander van individuele vrijheid uiteraard, niet rechts-nationalistisch of fascistisch. Ik was wel anticommunistisch. Socialisme zag ik als de grootste vijand van de vrijheid.
“We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.” Daar geloofde ik in. Dat recht op ‘leven, vrijheid en het streven naar geluk’ dacht ik in Amerika te zullen aantreffen. Die eerste zomer, in New York en New England, staat nog in mijn geheugen gegrift. Liftend met Dick kregen we vooral liften van vrouwen alleen, merkwaardig genoeg. We zagen er blijkbaar erg onschuldig uit. En oh, wat er werd veel geblowd. Marihuana. Grass. Wij dachten dat het in Nederland zo vrij was en in Amerika zo streng, maar iedereen blowde er lustig op los.
Later ging ik een jaar in Amerika studeren en nadat ik in Nederland mijn studie had afgerond — en mijn diensttijd had volbracht, want ja, ik was tenslotte dwars-rechts, dus ik weigerde dienst te weigeren, zoals al mijn vrienden deden — besloot ik te emigreren. Dat leidde tot de eerste deuken in mijn droom. In je eentje op een ongemeubileerde kamer in een Italiaanse wijk in een buitenwijk van New York, ziet de wereld er ineens anders uit. If you can make it there, you can make it anywhere, dat klopt, maar I didn’t make it there. Met hangende pootjes keerde ik terug naar Holland. Ik heb het nog een keer geprobeerd in L.A., een nog anoniemere stad dan New York. Ook geen succes.
Al die tijd geloofde ik nog wel steeds in ‘the American Dream’. Ik zag wel dat de realiteit in Amerika afweek van de mythe van ‘het land van onbegrensde mogelijkheden’, maar dat lag in mijn beleving aan de ondermijning van het oorspronkelijke Amerikaanse ideaal door progressieve intellectuelen en abjecte linkse politici, zoals John F. Kennedy. Toch ontstonden er geleidelijk aan barsten in mijn ideaalbeeld. Ik ontdekte Murray Rothbard, Mr. Libertarianism, econoom en historicus, die een heel andere kijk had op het Amerikaanse buitenlandse beleid dan Ayn Rand. Rothbard liet mij zien dat niet alleen het communisme niet deugde, maar dat de VS net zo agressief en meedogenloos was als ‘de Russen’ en net zo keihard uit op hun eigenbelang.
Ik kwam er steeds meer achter dat de door mij bewonderde rechtse politici meestal erger waren dan de linkse. Ze gaven geen zier om vrijheid, maar wierpen moeiteloos democratische regeringen omver en vervingen die door brute dictaturen. Het was, zo besef ik nu, de fatale fout die Amerika maakte vanaf de jaren ’50: in plaats van onafhankelijkheidsbewegingen in ‘de derde wereld’ te steunen, koos Washington ervoor de plaats van de Europese koloniale machten in te nemen en de uitbuiting (een marxistische term waar ik steeds meer begrip voor heb gekregen) van andere volkeren voort te zetten. De enige president die heeft geprobeerd daar iets tegen te doen, was Kennedy. De linkse vrienden uit mijn jeugd hadden best een beetje gelijk.
The rest is history, zoals ze zeggen in het Engels. Van de moorden op JFK, Robert Kennedy, Martin Luther King, Malcolm X tot 9/11, en all the way down tot creeps als de Bushes, de Clintons, Obama, Biden en Trump — we weten inmiddels hoe Amerika werkelijk in elkaar zit. En het gaat natuurlijk veel verder terug dan ik destijds besefte.
Wat nu? Ik heb nog steeds mijn dromen, over een wereld van vrijheid, en niet alleen vrijheid, ook vrede en rechtvaardigheid. Alleen geloof ik niet meer in Amerika. Ook niet in China of Rusland trouwens. Van mij mogen alle wereldrijken instorten. Macht kan niets goeds brengen. Als er een toekomst is, dan is die aan ons, alle mensen van goede wil, die er samen iets van willen maken. Als wij niet opstaan, zal een betere wereld altijd een droom blijven.
Meer in De Andere Krant: Lees in de krant meer opmerkelijke nieuwsberichten, achtergronden, columns en bijzondere initiatieven en tips in onze SamenLeven rubrieken.
Lees meer en weet meer met een abonnement op De Andere Krant. Nog geen abonnee? Overweeg dan een van onze abonnementen of probeer 6 weken voor € 20 met het proefabonnement en steun de onafhankelijke journalistiek!
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
