Mijn periode als asielzoeker was zwaar, maar ook leerzaam

Ooit ben ik als vluchteling vanuit Iran naar Nederland gekomen. Inmiddels woon en werk ik hier al vele jaren. Ik ken de wanhoop, de angst en de paniek van een échte asielzoeker. Maar ik ken ook de zorgen, de oprechte vragen en het groeiende wantrouwen van Nederlandse burgers. Juist daarom voel ik de verantwoordelijkheid om mijn mening en ervaring te delen over de azc-crisis en de zorgen en reacties die deze bij veel Nederlanders oproept.

Toen ik in 1993 asiel aanvroeg, verbleef ik tijdens de asielprocedure in verschillende opvanglocaties: Eindhoven, Wezuperbrug, Alkmaar en Almelo. Al deze opvanglocaties lagen buiten de stad. Daar verbleven mensen van allerlei nationaliteiten, ieder met zijn eigen verhaal, trauma’s en achtergrond.

Iedereen handelde op zijn eigen manier, dacht anders en communiceerde anders. Niemand kende de Nederlandse cultuur of mentaliteit.

De opvang was chaotisch, niet omdat mensen slecht waren, maar omdat iedereen uit een totaal andere wereld kwam. Op het gebied van hygiëne, opvoeding, omgangsvormen en respect voor vrouwen, kinderen en autoriteit bestonden grote verschillen. Er waren regelmatig ruzies en soms zelfs vechtpartijen. De politie moest bijna dagelijks ingrijpen. Soms ging het om botsingen tussen culturen, soms om woede-uitbarstingen van getraumatiseerde mensen. En soms waren er mensen die mentaal simpelweg niet meer konden. Het was niet veilig ’s avonds laat alleen in de omgeving van de opvang te zijn. En toen bestond meer dan 85 procent van de vluchtelingen nog uit gezinnen met kinderen. Maar zelfs toen, met relatief weinig alleenstaande mannen, waren er spanningen en gevoelens van onveiligheid.

Die periode was zwaar, maar ook leerzaam. Het was nodig om het land te leren kennen waar wij hoopten opnieuw te mogen beginnen. Alles moest opnieuw worden geleerd, letterlijk alles.

Vandaag zeg ik deze dingen niet als vluchteling, maar als Nederlandse burger. Ik weet wat het is om te werken, belasting te betalen en verantwoordelijkheid te dragen.

Ik zie wat er in Ter Apel gebeurt, ik hoor de zorgen van mensen in mijn omgeving en ik begrijp die volledig. Want wat veel Nederlanders voelen, heeft niets te maken met racisme of intolerantie. Het is geen haat of egoïsme. Het zijn normale, menselijke zorgen. Het is de plicht van de overheid naar haar inwoners te luisteren. De balans te bewaren tussen hulp bieden aan mensen die dat nodig hebben en het garanderen van veiligheid voor de mensen die hier al wonen.