Bloemstukje

Saskia van Orly | Datum: 27 juni 2026

“Dat bloemstukje mag je lekker in je reet steken!”

Ja, hoor, het was weer eens tijd voor een paar excuses. Deze keer waren de Ambonezen de gelukkigen. Nou ja, hun kleinkinderen — de directe slachtoffers zijn bijna allemaal al dood. De cynicus in mij zag niks anders dan een sentimenteel potje multicultitheater.

Het gevoel dat bij me opkwam was geïnspireerd door een oude aflevering van Lang Leve de Liefde. Daarin zegt de getergde kandidate Anne tegen haar mismatch-date Johan, een hork van het ergste soort: “Dat bloemstukje mag je lekker in je reet steken!”

Wat mij betreft mogen ze dat met terugwerkende kracht ook doen met alle schijn-excuses van de afgelopen jaren. Wat een jammerlijk gemiste kansen, onze zogenaamde spijt concreet uit te drukken in serieus en vooral openbaar onderzoek. Naar wat, waarom en door wie er precies gedaan is waar we zoveel spijt van pretenderen te hebben.

Bijvoorbeeld van de wreedheden van generaal Jo van Heutsz die tijdens de Atjeh-oorlog verantwoordelijk was voor de dood van tienduizenden inlanders? Dwars door alle schijnexcuses heen bleef het Van Heutsz Rijksmonument op het Amsterdamse Olympiaplein gewoon staan. En dat terwijl er al voor de onthulling in 1935 veel kritiek op was. Provo’s plaatsten er bommetjes en besmeurden het met verf. Toen beeldend kunstenaar Hans van Houwelingen in 2018 voorstelde van standbeelden schandpalen te maken, werd dat idee heel gauw onder het tapijt gemoffeld.

Excuses voor de wat abrupte overgang — we zullen dit onverkwikkelijke jaar 2026 echt prioriteit moeten geven!, maar Iran is duidelijk niet van plan bloemstukjes of excuses aan te nemen. Nu niet en zeker niet ergens in een verre vage toekomst. Ze eisen keiharde compensatie voor de geleden schade. De 270 miljard dollar dient per onmiddellijk te worden overgemaakt. Ik kan me zo voorstellen dat Mojtaba Khamenei het niet kon laten aan zijn eis een Trumpertje toe te voegen: “ya etefaghat badi rakh khahod dad” (oftewel: or bad things will happen).

Als je dan bedenkt dat ook in dit conflict de hoofdmaffia van de wereld onderling overhoop ligt, clubjes voor wie elk land en elke cultuur op elk moment geofferd kunnen worden, kan alleen het grote bewustzijnswonder ons nog redden. En daarmee de ontmanteling van een ongekozen, gecentraliseerde macht. Tot die tijd zijn we overgeleverd aan speeltjes van de maffia zoals de EU, het Amerikaanse Congress en de Chinese CCP — en zal het blijven zoals Julian Assange het tijdens de Afghanistan-oorlog al stelde: “Oorlogen zoals die in het Midden-Oosten worden niet gevoerd om ze te winnen. In plaats daarvan worden ze gebruikt als een financieel systeem om belastinggeld via het buitenland door te sluizen naar grote bedrijven en de rijken.”

In welke mate Iran ook slechts een pion is in dit Monopoly-spel, zal de komende tijd blijken. Mochten ze zich niet meer houden aan de spelregels, dan hebben we de poppen aan het dansen. Dat gaan ze sowieso doen en het is ook precies waarom de volgeladen olietankers liggen te wachten op het sein. Eerst moeten we nood gaan lijden.

Abonneer

Ik wil niemands weekend of humeur verpesten maar afgaande op de laatste berichten over deze strijd staan we er dus beroerd voor.
‘We’ als ‘de wereld’ en dus ook ‘we’ als de vierkante centimeter die zich de Staat der Nederlanden noemt. Nee, op het WK was daar even niks van te merken en ja, de Zweden werden zwaar door ons verNederd. Helaas, in het echte leven verNedert de Nederlander het allerliefste zichzelf. Het is struikelen over alle voorbeelden.

Daarom geef ik het ons te doen, ons, de wetende wakkeren die “het” zien. Bedoel ik daarmee dat we een soort van chosen zijn? Ach ja, waarom niet? Waarom zouden we nog bescheiden zijn, we worden toch wel met de nek aangekeken. En trouwens, ontlenen we aan dat ‘chosen’ privileges of zo? Nou dan! Dus behalve arrogantie — daar lijden ze zelf ook aan — valt ons geen bloemstukje te verwijten.

Voor de komende tijd wens ik y’all een prettige wedstrijd! Vooral buiten het WK! Oh ja, en wat de toekomstige excuses betreft: die mogen ze van mij nu al lekker in hun reet steken!