“Ook op maatschappelijk niveau hebben we iets te genezen”
Sanne Burger | Datum: 18 november 2026
Fotografie: Sanne Burger
Homeopaat Jeroen Morssink: “Ik had altijd al het gevoel dat er iets niet klopte, ik wilde autonoom zijn”
Stel je voor, je bent al veertig jaar homeopaat, je schrijft en publiceert boeken over homeopathie, denkt dat je alles weet over ziekte en gezondheid en dan krijg je zelf ineens kanker. Dit overkwam Jeroen Morssink afgelopen zomer. Het leidde tot een intens proces van zelfonderzoek. “Niets gebeurt tégen jou, alles gebeurt vóór jou”, zegt hij. “Dat geldt ook voor kanker, al is dat in de praktijk een stuk moeilijker te aanvaarden dan in theorie. Intussen ben ik ervaringsdeskundige geworden.”
“En toen had die ‘spirituele’ jongen ineens kanker”, luidt de ietwat ironische titel van een artikel dat homeopaat Jeroen Morssink (73) – die in de krant gewoon Jeroen genoemd wil worden – onlangs publiceerde op LinkedIn. “Ja, want ergens is het toch ook hilarisch”, zegt hij. “Ik ging naar de dokter, omdat ik last had van mijn buik en steeds moe was, maar de diagnose, een ernstige vorm van leverkanker, had ik echt niet zien aankomen. Mijn eerste reactie was ongeloof. Ik, de homeopaat die zo goed bezig was, die zijn hele leven had gestudeerd en boeken vol had geschreven over gezondheid en genezing … ik, kanker? Maar het was wel zo en ik moest het onder ogen zien, al begreep ik er in eerste instantie niks van.”
Jeroen begon met homeopathie toen hij op zijn 28e vader werd. “Ik had altijd al het gevoel dat er iets niet klopte met de reguliere geneeskunde, dus ik wilde autonoom zijn. Ik wilde weten wat ik moest doen als mijn kinderen ooit ziek zouden worden. Ik ging homeopathie studeren en na een aantal jaren zette ik met een aantal collega’s een homeopathieopleiding en beroepsvereniging op, naast mijn praktijk. Ik had het razend druk, gaf les en schreef boeken, waaronder Hé dokter, word wakker! (2006) en Heel de gewonde genezer (2011), die beide een grote aanklacht waren tegen de reguliere geneeskunde en de psychiatrie.”
De autonome auteur riep zelf een uitgeverij in het leven: ingeverij Ondersteboven, omdat geen andere uitgever zijn boeken wilde publiceren. “De homeopathische visie op geneeskunde is heel anders dan de reguliere visie. Ze gaat uit van het idee dat de materiële wereld, dus ook de fysieke symptomen van ziekte, ontstaat uit de fijnstoffelijke ofwel geestelijke wereld. Er is altijd eerst het idee en dan volgt het proces van manifestatie — of dat nou een gitaar, een boom, een fysieke aandoening of een medicijn is is. Homepathische medicijnen worden gemaakt door een stukje materie, bijvoorbeeld calcium, in die mate te verdunnen dat alleen de fijnstoffelijke essentie overblijft. Het idee hierachter is dat dit een krachtiger werking heeft dan wanneer je louter de materiële manifestatie — het stofje — zou gebruiken als medicijn.”
De kunst is er bij een ziek persoon achter te komen wat het idee is achter zijn pathologie, wat hij beleeft en ervaart, zodat de homeopaat het juiste medicijn kan geven. “Helaas krijg ik zelf vrijwel nooit patiënten met kanker, omdat de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd hoge boetes oplegt aan ‘alternatieve’ genezers die durven beweren dat ze mensen met kanker kunnen helpen. Als ik de vrijheid had, zou ik samen met de patiënt de diepte induiken en de emotionele, geestelijke en spirituele kant van hun ziekte onderzoeken, vanuit de visie: Niets gebeurt tegen jou, alles gebeurt voor jou. Ik heb dat bij mezelf gedaan en ben zo ervaringsdeskundige geworden. Dat voegt zeker een dimensie toe.”
Volgens de homeopathische visie is de basisoorzaak van elke ziekte een vorm van pijn vermijden. “In de homeopathie onderscheiden we vijf hoofdmanieren die gebaseerd zijn op hoe iemand pijn uit de weg gaat. In de realiteit kan het ook een combinatie van twee of meerdere manieren zijn. De eerste manier is in de angst gaan zitten, niet meedoen met het leven, je verschuilen en uitdagingen vermijden. Vaak levert dit huidklachten op. De tweede is de vluchtreactie, waarbij je continu afleiding zoekt en je verliest in bijvoorbeeld relaties, werk, drugs, reizen, wat dan ook. Steeds als je dichtbij jezelf dreigt te komen, ga je gauw weer iets anders doen. Dit kan een effect hebben op de slijmvliezen en de luchtwegen. De derde manier is jezelf overschreeuwen. Dit zijn de bazige types die om zich heen slaan en iedereen de grond in proberen te boren, zodat ze niet naar zichzelf hoeven te kijken. Deze manier van pijnvermijden beïnvloedt vooral de spieren en de organen. De vierde manier heeft alles met kanker te maken. Kanker is the disease to please. Je verkoopt je ziel, omdat je denkt: Als ik er maar voor iedereen ben, als ik mezelf maar helemaal weggeef, geen grenzen stel en iedereen te vriend houd, dan mag ik er zijn. De vijfde manier is misschien wel de meest destructieve: Als het mij niet lukt, dan jou ook niet. Ik kapot, jij kapot. Dat leidt tot neurologische stoornissen, waaronder psychose en psychopathie.”
Wat er momenteel in de wereld gebeurt: de oorlogen, de aantasting van het milieu, de vergiftiging van de aarde, het machtsmisbruik en de uitbuiting, ziet de homeopaat als een uitwas van deze laatste vorm van pijnvermijden. “Alles moet groter, sneller en rijker — en vaak is dat destructiever — want stel je voor dat we naar onszelf zouden moeten kijken. Elon Musk wil naar Mars, terwijl we niet eens voor de aarde kunnen zorgen. Hoe ver weg kun je gaan? We hebben ook op maatschappelijk niveau echt iets te genezen.”
Een homeopaat kan je helpen inzicht te krijgen in de onbewuste patronen en mechanismen in jezelf en door je genezingsproces te ondersteunen met homeopathische medicijnen, legt Jeroen uit. “Bij kanker kan bijvoorbeeld het madeliefje worden ingezet. Karakteristiek aan dat kleine witte bloempje is dat je er overheen kunt lopen, zo vaak je wilt, maar dat het altijd weer opkomt. Je trapt erop en het komt weer overeind: ‘Niks aan de hand, hoor. Met mij gaat het goed.’ Je trapt er opnieuw op en daar is het weer: ‘Hallo, daar ben ik weer’. Dat is heel symbolisch voor kanker, waarbij iemand zichzelf voortdurend wegcijfert. Je laat spreekwoordelijk over je heen lopen. Als je je daar eenmaal bewust van wordt en leert weer ruimte in te nemen, jezelf te zijn en te gaan leven vanuit je levensmissie, dan verdwijnt als vanzelf de fysieke uiting van dit patroon.”
Dat is niet zo eenvoudig als het klinkt, geeft Jeroen toe. “Ik herkende wel iets van dat type in me, maar vond het toch bijzonder dat ik zelf kanker kreeg. De diagnose dwong me dieper in mezelf te kijken dan ik ooit gedaan had. Toen besefte ik dat ik eigenlijk al vijftien jaar met mijn ziel onder de arm liep. Daarvoor had ik een fantastische relatie, een gezin met vier prachtige dochters, woonden we op een mooie boerderij en had ik geweldig werk. Iedereen was gelukkig, maar ik maakte mezelf wijs dat het niet genoeg was. Ik had denkbeelden in mijn hoofd dat ik belangrijke dingen moest doen: de wereld redden, kennis over homepathie verspreiden, dus ik vertrok. Het brak mijn hart, maar ik stond mezelf niet toe dat te voelen. Ook leed ik jarenlang onder de voortdurende weerstand die ik ondervond tegen de homeopathie. Ik vond het vreselijk dat deze kennis, waarvan ik geloofde dat het de wereld kon redden, continu afgeserveerd werd. Toen mijn eerste boek uitkwam, verwachtte ik dat er rijen kopers voor mijn deur zouden staan, maar dat gebeurde niet. Ik vond dat allemaal zeer frustrerend, maar weer stond ik mezelf niet toe dat te voelen, want ik moest door, door, door. Achteraf besef ik dat ik in 2011 mijn pad ben kwijtgeraakt. Het was niet wijs geweest om weg te gaan.”
Was de kanker dan een soort wake-upcall? “Absoluut. Door de kanker ging ik zien dat ik op een bepaalde manier zelf ook een madeliefje was: ik voelde me zo vaak vertrapt, verguisd en afgewezen, maar iedere keer stond ik weer op met een grote glimlach: ‘Nee hoor, niks aan de hand, ik ben oké, let maar niet op mij’, terwijl er van alles aan de hand was. Ik heb jarenlang mijn ware gevoelens ontkend. Ik vluchtte in grootse fantasieën en nieuwe relaties, omdat ik zo hoopte nieuwe inspiratie op te doen. Alleen was de motivatie niet oprecht, maar ingegeven door angst. Ik heb mezelf jarenlang voor de gek gehouden. Na vijftien jaar trok mijn ziel aan de noodrem met kanker.”
Hoe gaat het nu, een paar maanden na de diagnose? “Wel, ik volg niet het reguliere traject. Mogelijkerwijs zou zo’n traject de symptomen een tijdlang verdoezelen, maar ik ken mezelf: als dat gebeurt, ben ik minder geneigd naar de diepste oorzaken op zoek te gaan. Mijn visie op de reguliere geneeskunde is niet veranderd, ik ben nog steeds een homeopaat in hart en nieren. Toen ik tegenover de oncoloog zat en vriendelijk bedankte voor chemo zei hij: ‘Dat dacht ik al, ik zie in uw dossier dat u homeopaat bent’. We schoten allebei in de lach. Bestraling en hormoontherapie wilde ik ook niet, maar tegen de bloedverdunners durfde ik op dat moment geen nee te zeggen. Dat was de oude pleaser in mij. Uiteindelijk heb ik ze toch niet genomen, want ik had het idee dat ik met voeding meer kon bereiken op dat gebied. Ik volg daarnaast een homeopatisch protocol uit India van dr. A.U. Ramakrishnan, een homeopathisch arts uit India, die 22 jaar lang de resultaten heeft bijgehouden van zijn behandeling van kankerpatiënten. Ramakrishnan behandelt zijn patiënten op de klassieke homeopathische manier, zoals ik net uitlegde: zoek de oorzaak van de ziekte en zoek daar het juiste homeopathische medicijn bij. Zo werk ik zelf ook, alleen is mijn bewegingsvrijheid in Nederland een stuk kleiner, omdat de wetgeving hier veel strikter is dan in India. Ramakrishnans genezingspercentage is rond de 70 procent. Daarmee beweer ik niet dat dit protocol voor iedereen de oplossing is, want protocollen zijn per definitie gebaseerd op algemene kenmerken en niet op het individu zelf. Het enige wat ik weet, is dat dit voor mij op dit moment goed voelt. Hoe het gaat aflopen, zal de tijd uitwijzen.”
Bij Jeroen is geen moment angst voelbaar. “Dat komt doordat elke uitkomst goed is voor mij, want ik ben niet bang om dood te gaan. Nooit geweest eigenlijk. Ik dacht laatst: Stel dat ik het voor het zeggen heb en mag kiezen: of ik ga dood binnen zes maanden of ik mag nog twintig jaar verder leven, wat zou ik dan kiezen? Ik wist het echt niet. Ik ben er nog steeds niet uit, maar ik ben nu wel op een punt dat ik kan zeggen: Ik geloof in mijn homeopathische visie op ziekte en gezondheid. Dit is waar ik voor sta, dit is wie ik ben. Doe ermee wat je wilt, het maakt me niet meer uit. Dit is de vrijheid ik dankzij kanker gevonden heb — ik ben niet meer bang wat andere mensen ervan zullen vinden — en daar ben ik diep dankbaar voor. Als ik nog twintig jaar leef, zal dat in ieder geval op een veel lichtere manier zijn dan voorheen.”
Jeroen Morssink: ingeverijondersteboven.nl
