Hugo
Pieter Stuurman | Datum: 28 juli 2025
Minister Hugo de Jonge tijdens het extra kabinetsoverleg in de Tweede Kamer over COVID-19, op 14 december 2020. Fotografie: Robin Utrecht | ANP
Zijn eis: acceptatie van de prik. Zijn doel: het winnen van het EK vaccineren.
Om de vraag te kunnen beantwoorden of Hugo de Jonge zich schuldig gemaakt heeft aan misdaden, moeten er een paar stappen worden doorlopen. Stappen die door de coronacommissie ‘vergeten’ zijn. Ten eerste moet worden vastgesteld welke misdaden er mogelijk gepleegd zijn. Welke dingen heeft Hugo zoal gedaan en waarom zouden sommige daarvan als misdaad kunnen worden aangemerkt? En welke misdaad betreft het dan? Vervolgens moet er gekeken worden of Hugo als verdachte kan worden beschouwd. Om een verdachte als verdachte te kunnen aanmerken, moet hij zowel een motief als de gelegenheid gehad hebben om de misdaad te plegen.
Of een daad een misdaad is, wordt bepaald door definitie. Een moord is pas een moord als de daad voldoet aan de definitie van moord: het moedwillig ombrengen van een mens. Wordt er een lijk gevonden met een mes tussen zijn ribben, dan kunnen we aannemen dat er sprake is van moord. Hetzelfde geldt voor alle misdaden, dus ook voor gijzeling. Er is sprake van gijzeling als mensen van hun vrijheden worden beroofd en die vrijheden pas terugkrijgen als er aan de eisen van de gijzelnemer voldaan wordt. Bijvoorbeeld het betalen van losgeld. Dat laatste is uiteraard het motief van de gijzelnemer. Geld willen bemachtigen is op zich geen misdaad, maar de manier waarop is wat gijzeling tot een misdaad maakt.
…
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
