“Ik zie weinig succesverhalen van geëmigreerde Nederlanders”
Mayke Wijnen | Datum: 17 juni 2026
Barbara de Lailang waarschuwt voor overhaaste emigratie
Steeds meer Nederlanders en Vlamingen vertrekken of overwegen te vertrekken naar het buitenland, in een zucht naar meer vrijheid. Tijdens de netwerkbijeenkomst Masterclass voor Ondernemers (MVO 2026, vrijdag 12 juni) stond emigreren centraal. Daar werden landen als Spanje, Portugal, Paraguay en Mexico besproken. Barbara de Lailang — die al jaren in laatstgenoemd land woont — waarschuwt voor de schaduwzijde die veel mensen niet zien.
Lange tijd was er voor Barbara de Lailang geen twijfel: “Ben je Europa-moe, kom dan naar Mexico!” De Nederlandse vestigde zich vijf jaar geleden met haar gezin in het noordoostelijk gelegen Yucatán. Daat helpt zij anderen hun emigratieplannen of vastgoedtransacties in Mexico te verwezenlijken. Deze ervaring heeft haar geleerd dat emigratie niet voor iedereen is. Zeker niet naar Mexico. “Ik wil écht waarschuwen: begin alsjeblieft niet onbezonnen aan zo’n avontuur.” “Het is nog altijd mijn passie mensen hier wegwijs te maken, maar hun motivatie baart mij zorgen. Ik merk dat velen hiernaartoe trekken, terwijl ze Mexico nauwelijks kennen.”
“Vooropgesteld: ik begrijp heel goed dat iemand weg wil uit Nederland of aan een plan B werkt”, vervolgt ze. “Maar puur en alleen de onvrede over de situatie in Europa en nauwelijks of geen liefde voor het land zelf, is een gevaarlijk uitgangspunt. Ik ken een familie waarvan de man de druk van zijn emigratie naar Mexico niet meer aankon en voor suïcide koos. Die gebeurtenis heeft op mij zoveel impact gehad dat ik veel genuanceerder en terughoudender in mijn boodschap ben geworden. Ik vind het niet fijn te zeggen, maar ik zie weinig succesverhalen van Nederlanders in Mexico.”
Voor De Lalaing zelf emigreerde, kende ze het land al goed – dertig jaar geleden kwam ze voor het eerst in Mexico. “Ik hou enorm van dit land, maar ik ben ook heel nuchter: er liggen hier gevaren op de loer die we in Nederland niet kennen. Wij hebben hier ook zaken meegemaakt die tegenvielen en die mij hier irriteren. Daar kom je doorheen als je echt de liefde voor het land voelt. Je hebt die binding nodig om je te kunnen aanpassen.”
Het weer, het eten en de taal zorgen al voor een grote verandering. “Het kan hier heel, héél warm zijn. Veel mensen trekken dat niet. En Mexicanen zijn erg trots op hun eten maar … nou ja … (lacht). Het is ook belangrijk dat je Spaans spreekt – met Engels red je het niet. Maar het belangrijkste: de bureaucratie is heel groot. Dan hoor je: “In landen als Spanje of Portugal is dat ook”. Klopt, maar daar zitten veel Nederlanders en heb je eerder een netwerk om je heen. Hier sta je er alleen voor. Daarnaast is de armoede groot, het is een derdewereldland en ik zie dat het voor velen moeilijk is dat onder ogen te zien.”
Dat zijn echter nog niet de grootste struikelblokken, vertelt De Lalaing. Dat zijn de malafide organisaties en louche figuren die specifiek buitenlanders weten te verleiden. “Ik ken een familie die in de Mexicaanse staat Yucatán flink de boot is ingegaan omdat ze zijn opgelicht. Een andere Nederlander had in een groot project aan de westkust geïnvesteerd en is nu anderhalve ton kwijt. En zo ken ik er nog wel een paar.”
Over de aankoop van vastgoed in de idyllische kuststreken zegt De Lalaing dat er steevast een addertje onder het gras zit. “Veel Nederlanders weten niet dat je daar als buitenlander wettelijk gezien nooit eigenaar kunt worden. Zogenaamde Mexico-adviseurs en gretige makelaars beloven slimme juridische constructies die alle problemen omzeilen. Mijn boodschap is dan ook: laat je heel goed begeleiden en voorlichten. Ga eerst naar Mexico en proef het leven daar. Niet iedereen moet uit Nederland weg om een beter leven te hebben.” Als laatste wijst ze op nog een ander, minder zichtbaar gevaar. “Er zijn hier veel religieuze sektes actief die specifiek naar plekken komen waar Amerikanen, Canadezen, maar ook Nederlanders zich vestigen om gebruik te maken van hun goedgelovig- en kwetsbaarheid.”
Wat maakt dat zij en haar gezin daar wél konden aarden? “Voor mij is Mexico een geweldig land. Er is zoveel mogelijk. Er zijn regels, maar er wordt vaak niet gehandhaafd. Dat geeft vrijheid, maar het vraagt ook een verantwoordelijkheid. Ik hou daarvan. Verder zijn de mensen heel vriendelijk en behulpzaam – ze treden je met een lach tegemoet. Je gaat hier echt terug in de tijd, dat is wat kneuterig en soms frustrerend maar het maakt het leven ook eenvoudiger. En ja, ik hou enorm van dit weer. Liever stikken van de hitte dan sterven van de kou. Maar dat is dus zeker niet voor iedereen zo. Zoals mijn moeder altijd zei: “Bezint eer ge begint”. Dat is op Mexico zéker van toepassing.”
Wanneer we Michel Portier spreken, wandelt hij net met zijn vrouw en drie kinderen naar een riviertje vlak bij hun huis in Almôdovar in het zuiden van Portugal. “We hebben een waterzuiveraar mee en gaan van bronwater drinkwater maken. Een nieuw projectje”, zegt hij. Zo hebben ze ook al een flinke moestuin. “En als we hier besluiten te blijven, willen we ook wat dieren houden. We willen zo dicht mogelijk bij de natuur leven.”
Dát ze blijven, is nog geen uitgemaakte zaak. Portiers vrouw had werk gevonden in Portugal en zo waagden ze in januari van dit jaar hun kans. “Dat sprak ons aan omdat het leven hier minder snel en minder individualistisch is – mensen komen eten brengen en in een café heb je gelijk contact. Het spontane leven past heel erg bij ons.”
Het gezin ziet het voor nu als “een project van een of twee jaar, en dan zien we verder. Dat maakt de overstap denk ik makkelijk — de keuze is nog niet definitief.”
Het antwoord op de vraag hoe het bevalt, ligt dan ook “altijd wat genuanceerd”, zegt hij. De informaticus heeft het goed naar zijn zin, maar de overstap vraagt zeker een aanpassing. “We kwamen aan in het stormseizoen, met overstromingen en de koudste winter in jaren. De huizen zijn daar niet op voorzien, dus we zaten gelijk in een ‘ik-vertrek-scenario’. Daarnaast komt de geplande samenwerking met een organisatie nog niet van de grond. En ik had me heel goed voorbereid op de bureaucratie. Gelukkig, want die was inderdaad even verschrikkelijk als ik dacht.”
Het gezin deed er twee maanden over zich in te schrijven. “Álles gaat op papier. Dat is een van de redenen dat Portugal ons aanspreekt – veel mensen hebben geen internet of smartphone. Maar het vraagt ook héél veel geduld. Letterlijk van loket naar loket, met een stempel bij het ene sluit je aan bij het volgende en niet alle autoriteiten werken even goed mee of weten waarover je het hebt. En natuurlijk in het Portugees. Mijn vrouw heeft zich de taal al eigen weten te maken. Met Engels kom je hier, in die kleinere dorpen zoals waar wij zitten, niet zo ver.”
Zijn advies: “Zet je verwachtingen ongelooflijk laag. En bereid je voor, spring vooral níét in het diepe: Ik koop een stuk grond en die vergunning komt later wel. Kan zo een paar jaar duren.” Veruit het belangrijkste zijn volgens Portier de sociale contacten. “Vraag ook een ambtenaar eerst hoe het met hem gaat, met de kinderen, et cetera, voor je overgaat op zaken. Dat werkt hier gewoon echt anders. En verder: laat je door de locals leiden. Wij zijn helemaal opnieuw begonnen en dat gaat hier ook gemakkelijk, omdat we echt zijn opgegaan in onze omgeving. Maar dat moet je wel willen en kunnen. Er zijn genoeg gezinnen die al snel gedesillusioneerd terugkeren.”
Meer in De Andere Krant: Lees in de krant meer opmerkelijke nieuwsberichten, achtergronden, columns en bijzondere initiatieven en tips in onze SamenLeven rubrieken.
Lees meer en weet meer met een abonnement op De Andere Krant. Nog geen abonnee? Overweeg dan een van onze abonnementen of probeer 6 weken voor € 20 met het proefabonnement en steun de onafhankelijke journalistiek!
Wat je alleen leest in De Andere Krant
Dossiers
