“Wie zijn identiteit kent, kun je niet zomaar breken”

“Today we’re going to go 10 minutes in the ice and stay stoic and nice. That’s power!”

Het is even na tienen op een zonovergoten zondagochtend. We staan buiten op het terrein van het Wim Hof Method Center in het Gelderse Stroe. De 67-jarige Wim Hof, houder van achttien officiële wereldrecords ‘kou trotseren’, spoort enkele van de reeds gearriveerde deelnemers aan het cursusweekend aan om ook op dag twee de ijskou te trotseren. Engels is de voertaal, want Hofs cursisten komen van over de hele wereld. Dit uitverkochte weekend zijn dat er in totaal zestig. Van hem willen ze leren om op een gerichte manier adem te halen en vervolgens het hoofd te bieden aan de kou om zo het lichaam wakker te schudden en een gezonder en sterker mens te worden.

Hofs onderneming is anno 2026 uitgegroeid tot een miljoenenbedrijf dat met ruim 2.500 instructeurs over de hele wereld cursussen in de Wim Hof Methode aanbiedt. Dit weekend neemt de meester zelf het voortouw. Achter zijn woonhuis in Stroe heeft Hof een vijver met waterval laten bouwen met daarin natuurlijk ijskoud water. In de grote glazen kas op het terrein vinden de ademhaal- en mindsetsessies plaats. Tussen de bamboeplantjes liggen kleurrijke yogamatjes al klaar voor de gestaag binnendruppelende cursisten.

Hof staat buiten met enkele van hen en ons te kletsen over het waarom, het nut en de effecten van zijn aanpak. Hof vertelt daarnaast op kleurrijke en bevlogen wijze hoe de grote farmaceuten niet blij zijn met het succes van zijn spotgoedkope methode, want “Wat kost een beetje lucht en ijs nou eenmaal?”. Hij stelt dat ze het bewezen nut van zijn aanpak stil willen houden in de medische wereld, terwijl er wel degelijk wetenschappelijke acceptatie van zijn methode is door de Amerikaanse universiteit van Harvard en via publicaties in wetenschappelijke tijdschriften als Nature.

Hof illustreert met een indringende anekdote dat zijn methode werkt. Vier jaar geleden werd hij benaderd door een moeder van twee aan kanker lijdende kinderen. De vrouw was ten einde raad en kwam naar Stroe. Volgens de artsen hadden haar kinderen te weinig witte bloedlichaampjes en dus was hun immuunsysteem niet sterk genoeg om een behandeling met chemotherapie te kunnen doorstaan. “Toen hun moeder vertelde dat ze 5 en 7 jaar waren, maakte dat meteen de vader in mij los. Al die oncologen zeiden: ‘Ja, sorry, maar we kunnen ze niet behandelen. Ze zijn te zwak’. Ondertussen groeiden die tumoren in de kinderen door!”, verhaalt hij zichtbaar geëmotioneerd. Het is volgens Hof het zoveelste voorbeeld van hoe de medische wereld weigert buiten haar eigen kaders te denken. “Toen zijn we zelf aan de slag gegaan”, vervolgt Hof. Hij liet de kinderen spelen in de tuin en de koude poel. “Eén van hen had vanwege de tumor in zijn hoofd nog maar vijfprocent zicht, maar knapte zienderogen op van de ‘behandeling’. “Het was begin maart en het water was daarom nog altijd erg koud, maar de jongen had geen angst voor de kou.”