De Groene Griezel en de Zwarte Ridder

Ik wilde deze column eigenlijk gisteren opnemen. Maar daar kwam het niet van.

A.I. schotelde mij The Best of The Talking Heads voor. Laat die column maar, dacht ik.

De zon scheen lekker, het glaasje wodka lonkte. Take me tot he River, Road to knowhere en het nummer dat goed bij deze column past. ‘Life during wartime” schalden de hele middag uit mijn kleine speakers. De gevechtshelikopters vlogen laag over mijn zwemwater. “The sound of gunfire, off in the distance, i’am getting used to it now. This ain’t no party, this ain’t no disco.’

Moet ik columns blijven schrijven en voordragen over alle lelijkheid die over ons wordt uitgestort. Alle negativiteit, oorlog, verdeel en heers spelletjes, alle nonsens. Moet ik niet louter columns voordragen over springende veulens in de wei. Gedichten voordragen over dartelende vlinders en de eindeloze schoonheid van de zee in de trant van “Er is genoeg water op de bodem van de oceaan.’ Moet ik diepzinnige teksten aan u voorlezen over leven en dood en het immense onbegrijpelijke heelal. Over niets anders dan schoonheid, schoonheid en nog eens schoonheid. Waarom aandacht voor lelijkheid, destructie, oorlog en schaamteloze zelfverrijking.

Het is een vraag die ik als kleine columnist regelmatig aan mijzelf stel. Het doet mij denken aan Otto, de allervervelendste klier van de 2^e klas lagere school, die iedereen beet, schopte en sloeg en daardoor altijd de meeste aandacht kreeg van Juf Joke waarop ik heimelijk verliefd op was. Lelijkheid loont was een les die ik al vroeg leerde.

Het is voor mij lastig struisvogel te spelen. Als ik doe of er niets aan de hand is, bestaan de oorlogen in Oekraïne, Iran en Gaza nog steeds, is de negativiteit er nog steeds, wordt de maatschappij nog steeds overspoelt met allerlei vormen van angst, klimaat angst, migratieangst, virus angst en gevaren uit het heelal. Daarom blijf ik de waanzin becommentariëren, het is zoals ik al een paar keer eerder zei, therapie. Therapie om de lelijkheid van de wereld die wonderschoon is, van mij af te schrijven en te duiden en te delen met anderen. U mijn trouwe luisteraars, het geeft mij troost en U wellicht ook. Het motto van mijn schrijven blijft, ‘In Het Land van Nuis schijnt altijd de zon, wie goed doet, goed ontmoet, wie zonneschijn brengt zal zonneschijn oogsten.’